1. ders
Asıl Konut
Taxpayer Relief Act of 1997 ve ev sahibi olmayı göründüğünden daha ucuz kılan indirimler
Taxpayer Relief Act of 1997
Section 121 ve asıl konutun satışındaki istisna
Bu bölümün ne olmadığıyla başlayın. Bu bölüm vergi tavsiyesi değildir ve siz de vergi tavsiyesi vermeyeceksiniz. Vergi hukuku her yıl değişir. Tutarlar değişir, vergi dilimleri değişir, süreler değişir ve geçen bahar bir müşteri için doğru olan kural, şu anda karşınızda oturan müşteri için yanlış olabilir. İzleyen her ekranda göreviniz, bir işlemin vergisel bir yönü olduğunu fark etmek, sorunu açıkça adlandırmak ve kimse bir şey imzalamadan önce müşteriyi bir vergi uzmanına yönlendirmektir.
Bu ilk dersteki her şey tek bir federal kanundan kaynaklanır. Taxpayer Relief Act of 1997, federal hükümetin bir konutun satışını vergilendirme biçimini yeniden yazdı ve bunu bir ertelemenin yerine bir istisna koyarak yaptı. Bütün fikri bu iki kelime taşır. Erteleme (deferral), vergiyi daha sonraki bir satışa bırakır. İstisna (exclusion) ise vergiyi tamamen ortadan kaldırır. Hangisine baktığınızı belirleyin; bu ekranın büyük kısmı kendiliğinden yerine oturur.
1997’den önce satıcılar kazancı yalnızca iki yıl içinde daha pahalı bir konut satın alarak erteleyebiliyordu; buna ek olarak 55 yaşından sonra tek seferlik $125,000’lık bir istisna vardı. Taxpayer Relief Act of 1997 her ikisinin yerine, her ev malikinin tekrar tekrar kullanabileceği bir istisna getirdi: asıl konutun (principal residence) satışından elde edilen $250,000’a kadar kazanç (ortak beyanname veren evli bir çift için $500,000) hiç vergilendirilmez.
Eski kuralı bir kez daha okuyun ve satıcıya neye mal olduğuna dikkat edin. Devir (rollover) sisteminde kazanç hiçbir zaman affedilmezdi. Daha düşük bir maliyet esasının içine gizlenerek bir sonraki konuta taşınır ve malikin sonunda satıp yeniden satın almadığı günü beklerdi. Otuz yıl boyunca daha büyük konutlara geçen bir satıcı, emekliliğe otuz yıllık kazançla girerdi. 1997 Kanunu, ev maliklerinin çoğu için bu hesabı sona erdirdi. İstisnanın içine sığan kazanç ertelenmiş değil, ortadan kalkmıştır.
İstisna kendiliğinden uygulanmaz. Internal Revenue Code’un Section 121 hükmü iki yarıdan oluşan bir test koyar ve satıcının her ikisini de geçmesi gerekir. Mülkiyet yarısı, satıcının konuta sahip olup olmadığını sorar. Kullanım yarısı, satıcının konutta asıl konutu olarak oturup oturmadığını sorar. Her iki yarı da aynı zaman aralığına göre ölçülür: satış tarihinde sona eren beş yıl. Satıcının her birini bu aralığın içinde bir yerde en az iki yıl boyunca karşılaması gerekir.
Satıcının, satıştan önceki beş yılın en az ikisinde konuta sahip olmuş ve onu asıl konutu olarak kullanmış olması gerekir; bu iki yılın kesintisiz olması gerekmez ve $500,000’lık tutar için mülkiyet testini eşlerden yalnızca birinin, kullanım testini ise her ikisinin karşılaması gerekir. İstisnadan iki yılda bir yararlanılabilir. İki yıl dolmadan iş değişikliği, sağlık veya öngörülemeyen koşullar nedeniyle yapılmak zorunda kalınan bir satışta kısmi istisna mümkündür.
Bu kuraldaki bir ayrıntı, kuralı zaten bildiğini düşünenleri yakalar. Konutun satış günü satıcının asıl konutu olması gerekmez. Bir yıl önce taşınmış, evi bir süre kiraya vermiş ve şimdi satan bir satıcı da, beş yıllık aralığın içinde bir yerde iki yıllık kullanım bulunduğu sürece testi geçebilir. Soru her zaman aralıktır. Taşınma tarihi asla belirleyici değildir.
İstisna, ne sıklıkla kullanıldığıyla da sınırlıdır. İstisnadan başka bir konut için çok yakın zamanda yararlanmış bir satıcı, bu konut için yeniden yararlanamaz. Bir mükellefin art arda kısa süreli mülkiyetler edinip her birine asıl konut demesini engelleyen bu sınırdır. Bu, laf arasında kısa süre önce bir ev sattığını söyleyen bir müşteriye soracağınız ilk şeydir.
Kanun, süre dolmadan satmak zorunda kalan satıcılar için istisnalar içerir. Bunlar üç kategoriye ayrılır. Birincisi iş yerinin değişmesidir; yeni çalışma yeri konuta eski çalışma yerinden en az 50 mil daha uzaksa IRS bunu otomatik olarak kabul eder. İkincisi sağlıktır; bu, bir hastalığın, rahatsızlığın veya yaralanmanın teşhisi, tedavisi veya iyileştirilmesi için ya da böyle bir durumu olan birine bakmak için yapılan taşınmayı ifade eder; tanınmış bir tedavi kurumuna daha yakın bir yere veya bir rahatsızlığı hafifleten bir iklime taşınma da buna dahildir. Üçüncüsü öngörülemeyen koşullardır; ders kitabı bunları kamulaştırma (eminent domain) yoluyla iradi olmayan dönüşüm (involuntary conversion), afet, ölüm, işin sona ermesi, boşanma ve çoğul doğum olarak sayar.
Bir istisna, satıcıya istisnanın tamamını vermez. Ona istisnanın bir payını verir ve bu pay bir kesirdir. Pay, ay olarak sayılan üç süreden en kısasıdır: satıcının konuta sahip olduğu süre, satıcının beş yıllık aralık içinde konutta oturduğu süre ve satıcının istisnadan en son yararlanmasından bu yana geçen süre. Payda yirmi dörttür, yani iki yıllık dönemdeki ay sayısı. İstisna tutarını bu kesirle çarpın; sonuç, bu satışta kullanılabilecek tutardır. On yedinci ayındaki bir satıcı istisnanın yirmi dörtte on yedisini alır ve bu, kısa süreli bir mülkiyette çoğu zaman kazancın tamamını karşılamaya fazlasıyla yeter.
Sağ kalan eş için bir kural vardır ve yeni acentelerin beklediğinden daha sık karşılarına çıkar. Eşlerden biri öldüğünde, yeniden evlenmemiş sağ kalan eş, çiftin ölümden hemen önce ortak mülkiyet ve kullanım şartlarını karşılamış olması ve satışın ölümden itibaren iki yıl içinde gerçekleşmesi koşuluyla, satışı yine ortak istisna tutarı üzerinden yapabilir. İki yıl, vergiyi hiç düşünmeyen yas içindeki bir müşteri için kısa bir süredir. O müşterinin bu kuraldan zamanında haberdar olmasının nedeni, kuralın varlığını bilen bir acentedir.
İstisnanın kapsamadığı tek şey amortismandır (depreciation). Konutun bir bölümünü ev ofisine dönüştürüp amortismana tabi tutan bir satıcı, o yıllarda bir indirimden yararlanmıştır. İstisna bu amortismana uzanmaz. Kanun, 6 Mayıs 1997’den sonra kabul edilmiş veya kabul edilebilir (allowed or allowable) her türlü amortismana eşit kazanç kısmına istisnanın uygulanmasını yasaklar; bu, malikin ayırdığı veya ayırmaya hakkı olduğu amortisman demektir. Bu tutar geri alınır ve konut satıldığında vergilendirilir. Malikin taşınmadan önce amortismana tabi tuttuğu bir kiralık konut veya tatil evi için de aynısı geçerlidir. Altta yatan ilke kısadır. Bir mükellef aynı dolardan iki kez yararlanamaz.
Kişisel bir konutun satışından doğan zarar hiçbir şekilde indirilemez. Konut kişisel bir varlıktır ve vergi kanunu, bir mükellefin kişisel bir varlığın değer kaybını gider olarak yazmasına izin vermez. Durgun bir piyasada zarar eden satıcılar bunu her seferinde sorar ve cevap değişmez. Bir konuttaki kazanç istisna kapsamına alınabilir. Bir konuttaki zarar ise yalnızca malikin kaybıdır.
Bu ekranın son parçası alım tarafındadır. Emeklilik birikimleri normalde kilitlidir ve bunları erken çekmek, gelir vergisine ek olarak bir cezaya yol açar. Kanun, ilk kez konut alan kişi (first-time homebuyer) için dar bir kapı açar.
İlk kez konut alan kişi, yani satın almadan önceki iki yıl içinde bir ana konutta hiçbir mülkiyet menfaati olmamış herhangi biri, konut alımı için geleneksel bir IRA’dan (ömür boyu) $10,000’a kadar parayı 10%’luk erken çekim cezası olmaksızın çekebilir; gelir vergisi yine de uygulanır. Paranın 120 gün içinde alım için harcanması gerekir ve konut; IRA sahibinin, eşinin, çocuğunun, torununun veya ana babasının ya da başka bir üstsoyunun ana konutu olabilir. Roth IRA katkıları her zaman vergisiz olarak çekilebilir. Bir Roth hesabı beş yıllık süresini doldurduktan sonra, ilk konut için kullanılan $10,000’a kadar kazanç hem cezadan hem de gelir vergisinden muaf olarak çekilir.
Varsayımsal örnek. Alıcınız otuz dört yaşında, tüm yetişkin hayatı boyunca kiracı olarak yaşamış ve peşinat için parası yetmiyor. Eski bir işinden kalma geleneksel bir IRA’sı var. Bu istisna, o paraya erken çekim cezası ödemeden ulaşmasını sağlayabilir, ancak çekilen tutar üzerindeki gelir vergisinden onu kurtarmaz. Tam olarak bu kadarını söyleyin ve durun. Ardından soruyu yazılı hale getirerek onu muhasebecisine yönlendirin. Sorunu adlandırdınız. Bedelini hesaplamadınız.
Bu ekran, işinize bölümdeki diğer tüm ekranlardan daha doğrudan dokunur. Satıcılar ilan kararlarını buna göre verir. İki yılı doldurmasına birkaç ay kalan bir satıcı için beklemek daha iyi olabilir ve üç yıl önce taşınmış bir satıcının, farkında olmadan süresi tükeniyor olabilir. Tarihleri çoğu zaman ilk duyan kişi sizsiniz, çünkü her şeyden önce mülke ne zamandır sahip olduklarını sorarsınız. Tarihleri dinleyin, sorunu fark edin ve doğru kişiye yönlendirin.
DİKKAT: Bu ekrandaki rakamlar, 2026 itibarıyla yürürlükte olan federal hukuktur. İstisna tutarları, cezasız IRA tutarı ve uygunluk kuralları daha önce değiştirilmiştir ve yeniden değiştirilebilir. Fiili satışa uygulanan kuralı ve rakamı müşterinin vergi uzmanına teyit ettirin.
NOT: Sınav bu kuralı bir tarih ve bir ilişkiyle test eder. Son beş yılın ikisinde mülkiyet ve kullanım, herhangi bir iki yıllık dönemde bir kez, bekâr bir satıcı için bir istisna tutarı ve ortak beyanname veren evli bir çift için daha büyük bir tutar. Beş yıllık mülkiyet şartı öneren ya da daha büyük tutarı birlikte satın alan iki arkadaşa tanıyan bir soru, rakamın etrafındaki kelimeleri okuyup okumadığınızı test etmektedir.
İki yıl sahip ol, iki yıl otur, istisna et
UNUTMAYIN: Satıcınız iki buçuk yıl önce satın aldı ve geçen yaz eyaletin kuzeyindeki bir iş için taşındı. Testin hangi yarısına dayanıyor ve herhangi bir şey söylemeden önce ondan almanız gereken tek tarih nedir?
Ev Malikleri İçin İndirimler
Emlak vergileri, ipotek faizi ve paranın geri kalanının nereye gittiği
Bu bölüm boyunca iki araç karşınıza çıkar ve öğrenciler bunları sınava kadar karıştırır. İndirim (deduction), verginin üzerinden hesaplandığı geliri azaltır. Vergi kredisi (tax credit) ise verginin kendisini, dolar başına dolar azaltır. Bin dolarlık bir indirim, mükellefe vergi oranı ne ise o kadarını kazandırır. Bin dolarlık bir vergi kredisi bin dolar kazandırır. Ev maliklerine tanınan vergi avantajlarının neredeyse tamamı indirimdir. Bu iki kelimeyi şimdiden birbirinden ayırın; bölümün sonundaki düşük gelirli konut ekranı kolay olacaktır.
Ev maliklerine tanınan indirimler bilinçli olarak vardır. Kongre, konut sahipliğini teşvik etmek için vergi kanununa birkaç hüküm koymuştur ve ders kitabı bunları dört grupta toplar. Ödenen emlak vergileri, indirimlerini kalem kalem beyan eden (itemize) mükellef için indirilebilir. Bir ipotek için ödenen faiz indirilebilir. Taşınmazı iyileştirmek için kullanılan bir konut öz varlık kredisi (home equity loan) için ödenen faiz indirilebilir. Ve emeklilik birikimine, erken çekim cezası ödenmeden ilk konut için ulaşılabilir. Konunun çerçevesi bu dördüdür; bu ekranın geri kalanı ilk üçünün ayrıntısıdır.
Ev malikine tanınan bir indirim, kalem kalem beyan edilmedikçe hiçbir değer taşımaz. Her mükellef, standart indirim (standard deduction) ile kalem kalem beyan edilen indirimlerinin toplamı arasında seçim yapar ve hangisi büyükse onu kullanır. İpotek faizi ve emlak vergileri toplamı standart indirimden az olan bir ev maliki, ikisinden de hiçbir fayda görmez. Bu bir teknik ayrıntı değildir. Bir müşterinin ev satın alıp bütün yıl emlak vergisi ödemesine rağmen beyannamesinde hiçbir değişiklik görmemesinin nedeni budur.
Emlak vergileri ilk sırada gelir, çünkü her ev maliki bunları öder ve her ev maliki bunları sorar. Ödenen emlak vergileri, mükellef kalem kalem beyanda bulunursa indirilebilir. Değişen ve yakın zamanda değişen şey, mükellefin toplamın ne kadarını hesaba katmasına izin verildiğidir.
Eyalet ve yerel vergiler (SALT), yani emlak vergisi artı gelir vergisi ya da satış vergisinden biri, kalem kalem beyanda bulunanlar tarafından birleşik bir tavana kadar indirilebilir. Tavanı 2017 tarihli Tax Cuts and Jobs Act getirdi. 2025 tarihli uzlaştırma kanunu (reconciliation act), yani Public Law 119-21, tavanı 2025 için $40,000’a ve 2026 için $40,400’e yükseltti ve tavan 2029’a kadar her yıl yüzde bir artar. 2030’da yeniden $10,000’a düşer. Ayrı beyanname veren evli mükellefler bunun yarısını alır. Yüksek gelirliler tavanın bir kısmını kaybeder: tavan, 2026 için $505,000’ın (2025 için $500,000) üzerindeki değiştirilmiş düzeltilmiş brüt gelirin (modified adjusted gross income) 30%’u kadar küçülür, ancak hiçbir zaman $10,000’ın altına inmez. Vergilerin yüksek olduğu New York banliyölerinde faydayı çoğu zaman vergi faturası değil, tavan sınırlar.
New York bu sınıra neredeyse diğer tüm eyaletlerden daha fazla iş yükler. Westchester veya Nassau’daki bir ev maliki emlak vergisi ve New York gelir vergisi öder ve ikisinin toplamı tavanı kolayca aşabilir. Yüksek gelirli biri iki kez etkilenir, çünkü kademeli azaltma tavanı tabana kadar küçültebilir. Pratik sonuç, indirimin artık vergi faturasıyla birlikte büyümemesidir. Vergi faturaları birbirinden çok farklı iki müşteri aynı indirimle karşılaşabilir. Bir alıcı size vergi indiriminin ne kadar edeceğini sorduğunda, soruyu bir muhasebeciye devredeceğiniz nokta burasıdır.
İpotek faizi diğer büyük kalemdir ve borç alınan paranın ne yaptığına göre tanımlanır. Konut edinim borcu (home acquisition debt), bir mükellefin nitelikli bir konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için aldığı ipotek kredisidir. Kredinin o konutla teminat altına alınmış olması gerekir. İki şart vardır ve ikisi de zorunludur. Konutla teminat altına alınmış olup bir tekne için ödenen kredi edinim borcu değildir. Bir ek bina için ödenmiş ancak başka bir taşınmazla teminat altına alınmış kredi de edinim borcu değildir. Kredi verenin ürüne verdiği ad hiçbir şeyi belirlemez.
Edinim borcu, yani birinci veya ikinci konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için borç alınan para üzerindeki faiz, 15 Aralık 2017’den sonra alınan krediler için $750,000’a kadar borç (ayrı beyanname veren evli mükellefler için $375,000) üzerinden indirilebilir. Bu tarihte veya daha önce alınan krediler eski $1,000,000’lık sınırı (ayrı beyanname veren evli mükellefler için $500,000) korur ve böyle bir kredinin yeniden finansmanı da yeniden finanse edilen bakiye kadar bu sınırı korur. 2017 Kanunu bu kuralların 2025’ten sonra sona ermesini öngörmüştü; Public Law 119-21 bunları kalıcı hale getirdi. Bir konut öz varlık kredisi veya HELOC üzerindeki faiz, yalnızca kredi tutarı teminat olarak gösterilen konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için kullanılırsa indirilebilir; kredi kartı borçlarını kapatmak veya araba almak için öz varlık üzerinden borçlanılan paranın faizi indirilemez.
Bu paragrafın içindeki beceri, paranın izini sürmektir (tracing). Vergisel sonuç, senet üzerindeki adı değil, parayı izler. Bir çatı penceresi (dormer) yapmak için kullanılan konut öz varlık kredi limiti edinim borcudur, çünkü dolarlar krediyi teminat altına alan konuta gitmiştir. Aynı kredi limitinden bir kredi kartı borcunu kapatmak için çekilen tutar edinim borcu değildir, çünkü dolarlar başka bir yere gitmiştir. Tek borçlu, tek kredi; cevap ise tamamen paranın nereye gittiğine bağlı olarak iki farklıdır.
Yeniden finansman da aynı mantığa tabidir. Yeni kredi, önceki kredinin yerine ona eşit veya ondan düşük bir tutarla geçtiğinde, yeniden finanse edilen kredinin faizi indirilebilir olmaya devam eder. Bu açık durumdur ve yeniden finansmanların çoğu bu açık durumdur. Borçlu nakit çektiği anda, yeni dolarların izi diğer her borçlanmada olduğu gibi sürülmelidir ve cevap, yalnızca ve yalnızca nakdin nereye gittiğine bağlıdır.
İkinci konutlar ve tatil evleri, birinci konutun yararlandığı iki indirimden aynı şekilde yararlanır; ancak bunların üzerine ek bir kural gelir. Bu kural bir gün sayımına dayanır ve sayım malike aittir.
İkinci konut, edinim borcu sınırını birinci konutla paylaşır. Yılda 15 günden az kiraya verilirse kira vergiden muaftır ve konut yalnızca bir ikametgâh olarak değerlendirilir; daha uzun süre kiraya verilir ve kişisel kullanım 14 gün veya kiralama günlerinin 10%’u arasından büyük olanını aşarsa, giderleri paylaştırılan ve zararları sınırlanan karma kullanımlı bir mülk haline gelir. $250,000/$500,000’lık istisna, asıl konut olmamış bir konuta hiçbir zaman uygulanmaz.
Rakam yerine mekanizmayı işleyin. İkinci bir konutu yeterince kısa bir süre kiraya verin; vergi kanunu kiralamayı tamamen yok sayar. Gelir beyan edilmez. Emlak vergileri ve ipotek faizi, herhangi bir ikinci konutta olduğu gibi indirilmeye devam eder. Çizgiyi aşın; üç şey aynı anda olur. Kira vergiye tabi gelir haline gelir. İşletme giderleri indirilebilir hale gelir. Ve her gider, kişisel kullanım günleri ile kiralama günleri arasında paylaştırılmak zorundadır.
New York’ta bu çizginin üzerinde duran pek çok malik vardır. Bir sezon boyunca kiraya verilen sahile yakın bir ev. Sonbaharda birkaç hafta sonu kiraya verilen eyaletin kuzeyindeki bir kulübe. Bir festival haftasında ziyaretçilere kiraya verilen ikinci bir konut. Bu maliklerin çoğu gün sayımını hiç duymamıştır. Günlerini sayan kişi siz değilsiniz ve beyannamelerini veren kişi de siz değilsiniz. Siz, ilana çıkmadan önce onlara sayımın var olduğunu söyleyen kişisiniz.
Çizgi aşıldığında işi gören mekanizma paylaştırmadır ve basit bir bölme işlemidir. Kişisel kullanım günlerini sayın. Kiralama günlerini sayın. Her ikisine de hizmet eden her gideri, yani vergileri, faizi, sigortayı, kamu hizmetlerini ve onarımları aynı oranda bölün. Kiralamaya düşen pay bir kiralama gideri olur. Kişisel pay kişisel kalır ve kişisel kurallara tabi olur. Kişisel kullanım yoğun olduğunda kiralama tarafından doğan zararlar sınırlanır; sınırın amacı da budur.
Bu ekrana bir sınır daha aittir. Önceki ekrandaki asıl konut istisnası, satıcının asıl konutu olmamış bir konuta hiçbir zaman uygulanmaz. Bir tatil evi, güzel olduğu ve uzun süre elde tutulduğu için kurtulmaz. Bir kiralık konut, ailede kalmış olduğu için kurtulmaz. Mülkiyet ve kullanım testini geçemiyorsa, kazanç vergiye tabi kazançtır.
Dönüşümler her iki yönde de işler ve her ikisi de sizin yetki alanınızı aşan sorular doğurur. Eskiden kiraya verdiği bir konuta taşınan malikin elinde, daha önce amortisman ayrılmış bir taşınmaz vardır. Eski evinden taşınıp onu kiraya veren malik, konutu amortismana tabi tutmaya başlar ve aynı anda mülkiyet ve kullanım aralığının saatini de başlatır. Bu müşterilerin hiçbiri sizden bir cevap duymamalıdır. Her ikisi de dönüşümün bir vergisel sonucu olduğunu ve bu sonucun, nakliye kamyonu gelmeden önce bir telefon görüşmesine değdiğini duymalıdır.
Geriye, ev maliklerinin indirilebilir sandığı ama indirilemeyen masraflar kalır.
Konut sigortası, anapara ödemeleri, kamu hizmetleri, kişisel konuttaki onarım ve iyileştirmeler ile puanlar dışındaki kapanış masrafları indirilemez; iyileştirmeler bunun yerine maliyet esasına (basis) eklenir ve bu da satıştaki kazancı azaltır. Müşterilere vergi danışmanı olmadığınızı söyleyin ve onları bir CPA’ya yönlendirin; DOS müfredatı sizden sorunları çözmenizi değil, fark etmenizi bekler.
Bu paranın gerçekte nereye gittiğine dikkat edin. Kişisel bir konuta yapılan yeni bir çatı, bu yıl hiçbir indirim sağlamaz. Maliyet esasına eklenir. Maliyet esası, konut satıldığında satış fiyatından satış masrafları düşüldükten sonra çıkarılan rakamdır; dolayısıyla daha büyük bir maliyet esası daha küçük bir kazanç ve satışta daha az vergi doğurur. Para kaybolmaz. Ertelenir, bazen onlarca yıl. Faturaların önemli olmasının nedeni tam olarak budur ve bir sonraki dersin maliyet esası hakkında olmasının nedeni de budur.
Varsayımsal örnek. Satıcınız size on sekiz yıl boyunca eve bir servet harcadığını söylüyor ve neyi gider olarak yazabileceğini öğrenmek istiyor. Kişisel bir konutta, bu yıl, hiçbir şeyi. Çatı, kazan, mutfak ve teras hiçbir zaman indirim olmadı. Bunlar maliyet esasına yapılan eklemelerdi ve maliyet esası, konut satıldığında işini tek seferde görmek üzeredir. Ona faturaları saklayıp saklamadığını sorun. Cevap hayırsa, bu, kapanış gününde değil, bugün muhasebecisiyle yapılacak bir görüşmedir.
Edinmeden önce bırakmanız gereken bir satış alışkanlığı var. Yeni acenteler, mülk sahibi olmanın vergi avantajını rakamla ifade etmeyi sever. Alıcıya vergi indiriminin ödemenin bir kısmını karşılayacağını söyler ve hesabı mutfak masasında yüksek sesle yaparlar. Bunu yapmayın. Alıcının beyanname statüsünü bilmiyorsunuz, kalem kalem beyanda bulunup bulunmayacağını bilmiyorsunuz, vergi oranını bilmiyorsunuz ve alıcının evin sahibi olacağı yıllarda Kongre’nin bu rakamların herhangi birine ne yapacağını bilmiyorsunuz.
Aynı konuşmanın güvenli versiyonu daha kısa ve dürüsttür. Ev maliki olmanın vergi avantajları vardır, bunların başlıcaları emlak vergisi ve ipotek faizi indirimleridir, fayda tamamen alıcının kendi beyannamesine bağlıdır ve muhasebecisi rakamları bir öğleden sonrada hesaplayabilir. Bu cümle yanlış olanı kadar iyi satar ve lisansınızı mutfak masasında uydurduğunuz bir rakamın arkasına koymaz.
DİKKAT: Bu ekrandaki rakamlar, 2026 itibarıyla yürürlükte olan federal hukuktur. Eyalet ve yerel vergi tavanı 2029’a kadar her yıl değişir ve kanunun kendisi gereği 2030’da yeniden düşer. Edinim borcu sınırı ve konut öz varlık kuralı artık kalıcıdır; bu, Kongre bunları yeniden değiştirene kadar geçerli kalacakları anlamına gelir. Bir müşteriye rakam vermeyin. Kuralı adlandırın ve işlem yılına ait rakamı müşterinin vergi uzmanına teyit ettirin.
NOT: Tuzak, konut öz varlık kredisidir. Sınav size bir konut öz varlık kredisi veya kredi limiti sunacak ve faizin indirilebilir olup olmadığını soracaktır. Cevap hiçbir zaman tek başına evet ya da hayır değildir. Kredi tutarının ne için ödendiğine ve kredinin, tutarın iyileştirdiği konutla teminat altına alınıp alınmadığına bağlıdır.
Kredinin adını değil, doların izini sürün
UNUTMAYIN: Bir müşteriniz geçen yıl evinden elli bin dolar çektiğini söylüyor. Faizin nasıl işlem göreceği hakkında herhangi bir fikir sahibi olmadan önce sormanız gereken tek soru nedir?
