Kurs · Ek Beta

Gayrimenkul İşlemlerinde Gelir Vergisi Konuları

Asıl konut, sermaye kazançları, 1031 takası ve amortisman, müşteriyi ne zaman bir CPA'ya (mali müşavire) yönlendireceğinizi bilecek kadar iyi açıklanmış

Bu bölümde

  • Asıl konut (principal residence) $250,000/$500,000 istisnasını, mülkiyet ve kullanım testini ve vergiler ile ipotek faizi için indirimleri uygulayın.
  • Sermaye kazançları Düzeltilmiş maliyet esasını (adjusted basis), gerçekleşen kazancı, kısa ve uzun vadeli muameleyi ve amortisman geri alımını (depreciation recapture) hesaplayın.
  • Benzer tür takaslar (like-kind exchanges) §1031 uygunluğunu, nitelikli aracıyı (qualified intermediary), boot'u ve 45 ile 180 günlük süreleri açıklayın.
  • Finansman ve amortisman Puanların (points), yeniden finansmanın, konut rehni faizinin, düşük gelirli konut kredilerinin ve doğrusal amortismanın vergisel muamelesini tanımlayın.

1. ders

Asıl Konut

Taxpayer Relief Act of 1997 ve ev sahibi olmayı göründüğünden daha ucuz kılan indirimler

Taxpayer Relief Act of 1997

Section 121 ve asıl konutun satışındaki istisna

Bu bölümün ne olmadığıyla başlayın. Bu bölüm vergi tavsiyesi değildir ve siz de vergi tavsiyesi vermeyeceksiniz. Vergi hukuku her yıl değişir. Tutarlar değişir, vergi dilimleri değişir, süreler değişir ve geçen bahar bir müşteri için doğru olan kural, şu anda karşınızda oturan müşteri için yanlış olabilir. İzleyen her ekranda göreviniz, bir işlemin vergisel bir yönü olduğunu fark etmek, sorunu açıkça adlandırmak ve kimse bir şey imzalamadan önce müşteriyi bir vergi uzmanına yönlendirmektir.

Bu ilk dersteki her şey tek bir federal kanundan kaynaklanır. Taxpayer Relief Act of 1997, federal hükümetin bir konutun satışını vergilendirme biçimini yeniden yazdı ve bunu bir ertelemenin yerine bir istisna koyarak yaptı. Bütün fikri bu iki kelime taşır. Erteleme (deferral), vergiyi daha sonraki bir satışa bırakır. İstisna (exclusion) ise vergiyi tamamen ortadan kaldırır. Hangisine baktığınızı belirleyin; bu ekranın büyük kısmı kendiliğinden yerine oturur.

1997’den önce satıcılar kazancı yalnızca iki yıl içinde daha pahalı bir konut satın alarak erteleyebiliyordu; buna ek olarak 55 yaşından sonra tek seferlik $125,000’lık bir istisna vardı. Taxpayer Relief Act of 1997 her ikisinin yerine, her ev malikinin tekrar tekrar kullanabileceği bir istisna getirdi: asıl konutun (principal residence) satışından elde edilen $250,000’a kadar kazanç (ortak beyanname veren evli bir çift için $500,000) hiç vergilendirilmez.

Eski kuralı bir kez daha okuyun ve satıcıya neye mal olduğuna dikkat edin. Devir (rollover) sisteminde kazanç hiçbir zaman affedilmezdi. Daha düşük bir maliyet esasının içine gizlenerek bir sonraki konuta taşınır ve malikin sonunda satıp yeniden satın almadığı günü beklerdi. Otuz yıl boyunca daha büyük konutlara geçen bir satıcı, emekliliğe otuz yıllık kazançla girerdi. 1997 Kanunu, ev maliklerinin çoğu için bu hesabı sona erdirdi. İstisnanın içine sığan kazanç ertelenmiş değil, ortadan kalkmıştır.

İstisna kendiliğinden uygulanmaz. Internal Revenue Code’un Section 121 hükmü iki yarıdan oluşan bir test koyar ve satıcının her ikisini de geçmesi gerekir. Mülkiyet yarısı, satıcının konuta sahip olup olmadığını sorar. Kullanım yarısı, satıcının konutta asıl konutu olarak oturup oturmadığını sorar. Her iki yarı da aynı zaman aralığına göre ölçülür: satış tarihinde sona eren beş yıl. Satıcının her birini bu aralığın içinde bir yerde en az iki yıl boyunca karşılaması gerekir.

Satıcının, satıştan önceki beş yılın en az ikisinde konuta sahip olmuş ve onu asıl konutu olarak kullanmış olması gerekir; bu iki yılın kesintisiz olması gerekmez ve $500,000’lık tutar için mülkiyet testini eşlerden yalnızca birinin, kullanım testini ise her ikisinin karşılaması gerekir. İstisnadan iki yılda bir yararlanılabilir. İki yıl dolmadan iş değişikliği, sağlık veya öngörülemeyen koşullar nedeniyle yapılmak zorunda kalınan bir satışta kısmi istisna mümkündür.

Bu kuraldaki bir ayrıntı, kuralı zaten bildiğini düşünenleri yakalar. Konutun satış günü satıcının asıl konutu olması gerekmez. Bir yıl önce taşınmış, evi bir süre kiraya vermiş ve şimdi satan bir satıcı da, beş yıllık aralığın içinde bir yerde iki yıllık kullanım bulunduğu sürece testi geçebilir. Soru her zaman aralıktır. Taşınma tarihi asla belirleyici değildir.

İstisna, ne sıklıkla kullanıldığıyla da sınırlıdır. İstisnadan başka bir konut için çok yakın zamanda yararlanmış bir satıcı, bu konut için yeniden yararlanamaz. Bir mükellefin art arda kısa süreli mülkiyetler edinip her birine asıl konut demesini engelleyen bu sınırdır. Bu, laf arasında kısa süre önce bir ev sattığını söyleyen bir müşteriye soracağınız ilk şeydir.

Kanun, süre dolmadan satmak zorunda kalan satıcılar için istisnalar içerir. Bunlar üç kategoriye ayrılır. Birincisi iş yerinin değişmesidir; yeni çalışma yeri konuta eski çalışma yerinden en az 50 mil daha uzaksa IRS bunu otomatik olarak kabul eder. İkincisi sağlıktır; bu, bir hastalığın, rahatsızlığın veya yaralanmanın teşhisi, tedavisi veya iyileştirilmesi için ya da böyle bir durumu olan birine bakmak için yapılan taşınmayı ifade eder; tanınmış bir tedavi kurumuna daha yakın bir yere veya bir rahatsızlığı hafifleten bir iklime taşınma da buna dahildir. Üçüncüsü öngörülemeyen koşullardır; ders kitabı bunları kamulaştırma (eminent domain) yoluyla iradi olmayan dönüşüm (involuntary conversion), afet, ölüm, işin sona ermesi, boşanma ve çoğul doğum olarak sayar.

Bir istisna, satıcıya istisnanın tamamını vermez. Ona istisnanın bir payını verir ve bu pay bir kesirdir. Pay, ay olarak sayılan üç süreden en kısasıdır: satıcının konuta sahip olduğu süre, satıcının beş yıllık aralık içinde konutta oturduğu süre ve satıcının istisnadan en son yararlanmasından bu yana geçen süre. Payda yirmi dörttür, yani iki yıllık dönemdeki ay sayısı. İstisna tutarını bu kesirle çarpın; sonuç, bu satışta kullanılabilecek tutardır. On yedinci ayındaki bir satıcı istisnanın yirmi dörtte on yedisini alır ve bu, kısa süreli bir mülkiyette çoğu zaman kazancın tamamını karşılamaya fazlasıyla yeter.

Sağ kalan eş için bir kural vardır ve yeni acentelerin beklediğinden daha sık karşılarına çıkar. Eşlerden biri öldüğünde, yeniden evlenmemiş sağ kalan eş, çiftin ölümden hemen önce ortak mülkiyet ve kullanım şartlarını karşılamış olması ve satışın ölümden itibaren iki yıl içinde gerçekleşmesi koşuluyla, satışı yine ortak istisna tutarı üzerinden yapabilir. İki yıl, vergiyi hiç düşünmeyen yas içindeki bir müşteri için kısa bir süredir. O müşterinin bu kuraldan zamanında haberdar olmasının nedeni, kuralın varlığını bilen bir acentedir.

İstisnanın kapsamadığı tek şey amortismandır (depreciation). Konutun bir bölümünü ev ofisine dönüştürüp amortismana tabi tutan bir satıcı, o yıllarda bir indirimden yararlanmıştır. İstisna bu amortismana uzanmaz. Kanun, 6 Mayıs 1997’den sonra kabul edilmiş veya kabul edilebilir (allowed or allowable) her türlü amortismana eşit kazanç kısmına istisnanın uygulanmasını yasaklar; bu, malikin ayırdığı veya ayırmaya hakkı olduğu amortisman demektir. Bu tutar geri alınır ve konut satıldığında vergilendirilir. Malikin taşınmadan önce amortismana tabi tuttuğu bir kiralık konut veya tatil evi için de aynısı geçerlidir. Altta yatan ilke kısadır. Bir mükellef aynı dolardan iki kez yararlanamaz.

Kişisel bir konutun satışından doğan zarar hiçbir şekilde indirilemez. Konut kişisel bir varlıktır ve vergi kanunu, bir mükellefin kişisel bir varlığın değer kaybını gider olarak yazmasına izin vermez. Durgun bir piyasada zarar eden satıcılar bunu her seferinde sorar ve cevap değişmez. Bir konuttaki kazanç istisna kapsamına alınabilir. Bir konuttaki zarar ise yalnızca malikin kaybıdır.

Bu ekranın son parçası alım tarafındadır. Emeklilik birikimleri normalde kilitlidir ve bunları erken çekmek, gelir vergisine ek olarak bir cezaya yol açar. Kanun, ilk kez konut alan kişi (first-time homebuyer) için dar bir kapı açar.

İlk kez konut alan kişi, yani satın almadan önceki iki yıl içinde bir ana konutta hiçbir mülkiyet menfaati olmamış herhangi biri, konut alımı için geleneksel bir IRA’dan (ömür boyu) $10,000’a kadar parayı 10%’luk erken çekim cezası olmaksızın çekebilir; gelir vergisi yine de uygulanır. Paranın 120 gün içinde alım için harcanması gerekir ve konut; IRA sahibinin, eşinin, çocuğunun, torununun veya ana babasının ya da başka bir üstsoyunun ana konutu olabilir. Roth IRA katkıları her zaman vergisiz olarak çekilebilir. Bir Roth hesabı beş yıllık süresini doldurduktan sonra, ilk konut için kullanılan $10,000’a kadar kazanç hem cezadan hem de gelir vergisinden muaf olarak çekilir.

Varsayımsal örnek. Alıcınız otuz dört yaşında, tüm yetişkin hayatı boyunca kiracı olarak yaşamış ve peşinat için parası yetmiyor. Eski bir işinden kalma geleneksel bir IRA’sı var. Bu istisna, o paraya erken çekim cezası ödemeden ulaşmasını sağlayabilir, ancak çekilen tutar üzerindeki gelir vergisinden onu kurtarmaz. Tam olarak bu kadarını söyleyin ve durun. Ardından soruyu yazılı hale getirerek onu muhasebecisine yönlendirin. Sorunu adlandırdınız. Bedelini hesaplamadınız.

Bu ekran, işinize bölümdeki diğer tüm ekranlardan daha doğrudan dokunur. Satıcılar ilan kararlarını buna göre verir. İki yılı doldurmasına birkaç ay kalan bir satıcı için beklemek daha iyi olabilir ve üç yıl önce taşınmış bir satıcının, farkında olmadan süresi tükeniyor olabilir. Tarihleri çoğu zaman ilk duyan kişi sizsiniz, çünkü her şeyden önce mülke ne zamandır sahip olduklarını sorarsınız. Tarihleri dinleyin, sorunu fark edin ve doğru kişiye yönlendirin.

DİKKAT: Bu ekrandaki rakamlar, 2026 itibarıyla yürürlükte olan federal hukuktur. İstisna tutarları, cezasız IRA tutarı ve uygunluk kuralları daha önce değiştirilmiştir ve yeniden değiştirilebilir. Fiili satışa uygulanan kuralı ve rakamı müşterinin vergi uzmanına teyit ettirin.

NOT: Sınav bu kuralı bir tarih ve bir ilişkiyle test eder. Son beş yılın ikisinde mülkiyet ve kullanım, herhangi bir iki yıllık dönemde bir kez, bekâr bir satıcı için bir istisna tutarı ve ortak beyanname veren evli bir çift için daha büyük bir tutar. Beş yıllık mülkiyet şartı öneren ya da daha büyük tutarı birlikte satın alan iki arkadaşa tanıyan bir soru, rakamın etrafındaki kelimeleri okuyup okumadığınızı test etmektedir.

İki yıl sahip ol, iki yıl otur, istisna et

UNUTMAYIN: Satıcınız iki buçuk yıl önce satın aldı ve geçen yaz eyaletin kuzeyindeki bir iş için taşındı. Testin hangi yarısına dayanıyor ve herhangi bir şey söylemeden önce ondan almanız gereken tek tarih nedir?

Ev Malikleri İçin İndirimler

Emlak vergileri, ipotek faizi ve paranın geri kalanının nereye gittiği

Bu bölüm boyunca iki araç karşınıza çıkar ve öğrenciler bunları sınava kadar karıştırır. İndirim (deduction), verginin üzerinden hesaplandığı geliri azaltır. Vergi kredisi (tax credit) ise verginin kendisini, dolar başına dolar azaltır. Bin dolarlık bir indirim, mükellefe vergi oranı ne ise o kadarını kazandırır. Bin dolarlık bir vergi kredisi bin dolar kazandırır. Ev maliklerine tanınan vergi avantajlarının neredeyse tamamı indirimdir. Bu iki kelimeyi şimdiden birbirinden ayırın; bölümün sonundaki düşük gelirli konut ekranı kolay olacaktır.

Ev maliklerine tanınan indirimler bilinçli olarak vardır. Kongre, konut sahipliğini teşvik etmek için vergi kanununa birkaç hüküm koymuştur ve ders kitabı bunları dört grupta toplar. Ödenen emlak vergileri, indirimlerini kalem kalem beyan eden (itemize) mükellef için indirilebilir. Bir ipotek için ödenen faiz indirilebilir. Taşınmazı iyileştirmek için kullanılan bir konut öz varlık kredisi (home equity loan) için ödenen faiz indirilebilir. Ve emeklilik birikimine, erken çekim cezası ödenmeden ilk konut için ulaşılabilir. Konunun çerçevesi bu dördüdür; bu ekranın geri kalanı ilk üçünün ayrıntısıdır.

Ev malikine tanınan bir indirim, kalem kalem beyan edilmedikçe hiçbir değer taşımaz. Her mükellef, standart indirim (standard deduction) ile kalem kalem beyan edilen indirimlerinin toplamı arasında seçim yapar ve hangisi büyükse onu kullanır. İpotek faizi ve emlak vergileri toplamı standart indirimden az olan bir ev maliki, ikisinden de hiçbir fayda görmez. Bu bir teknik ayrıntı değildir. Bir müşterinin ev satın alıp bütün yıl emlak vergisi ödemesine rağmen beyannamesinde hiçbir değişiklik görmemesinin nedeni budur.

Emlak vergileri ilk sırada gelir, çünkü her ev maliki bunları öder ve her ev maliki bunları sorar. Ödenen emlak vergileri, mükellef kalem kalem beyanda bulunursa indirilebilir. Değişen ve yakın zamanda değişen şey, mükellefin toplamın ne kadarını hesaba katmasına izin verildiğidir.

Eyalet ve yerel vergiler (SALT), yani emlak vergisi artı gelir vergisi ya da satış vergisinden biri, kalem kalem beyanda bulunanlar tarafından birleşik bir tavana kadar indirilebilir. Tavanı 2017 tarihli Tax Cuts and Jobs Act getirdi. 2025 tarihli uzlaştırma kanunu (reconciliation act), yani Public Law 119-21, tavanı 2025 için $40,000’a ve 2026 için $40,400’e yükseltti ve tavan 2029’a kadar her yıl yüzde bir artar. 2030’da yeniden $10,000’a düşer. Ayrı beyanname veren evli mükellefler bunun yarısını alır. Yüksek gelirliler tavanın bir kısmını kaybeder: tavan, 2026 için $505,000’ın (2025 için $500,000) üzerindeki değiştirilmiş düzeltilmiş brüt gelirin (modified adjusted gross income) 30%’u kadar küçülür, ancak hiçbir zaman $10,000’ın altına inmez. Vergilerin yüksek olduğu New York banliyölerinde faydayı çoğu zaman vergi faturası değil, tavan sınırlar.

New York bu sınıra neredeyse diğer tüm eyaletlerden daha fazla iş yükler. Westchester veya Nassau’daki bir ev maliki emlak vergisi ve New York gelir vergisi öder ve ikisinin toplamı tavanı kolayca aşabilir. Yüksek gelirli biri iki kez etkilenir, çünkü kademeli azaltma tavanı tabana kadar küçültebilir. Pratik sonuç, indirimin artık vergi faturasıyla birlikte büyümemesidir. Vergi faturaları birbirinden çok farklı iki müşteri aynı indirimle karşılaşabilir. Bir alıcı size vergi indiriminin ne kadar edeceğini sorduğunda, soruyu bir muhasebeciye devredeceğiniz nokta burasıdır.

İpotek faizi diğer büyük kalemdir ve borç alınan paranın ne yaptığına göre tanımlanır. Konut edinim borcu (home acquisition debt), bir mükellefin nitelikli bir konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için aldığı ipotek kredisidir. Kredinin o konutla teminat altına alınmış olması gerekir. İki şart vardır ve ikisi de zorunludur. Konutla teminat altına alınmış olup bir tekne için ödenen kredi edinim borcu değildir. Bir ek bina için ödenmiş ancak başka bir taşınmazla teminat altına alınmış kredi de edinim borcu değildir. Kredi verenin ürüne verdiği ad hiçbir şeyi belirlemez.

Edinim borcu, yani birinci veya ikinci konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için borç alınan para üzerindeki faiz, 15 Aralık 2017’den sonra alınan krediler için $750,000’a kadar borç (ayrı beyanname veren evli mükellefler için $375,000) üzerinden indirilebilir. Bu tarihte veya daha önce alınan krediler eski $1,000,000’lık sınırı (ayrı beyanname veren evli mükellefler için $500,000) korur ve böyle bir kredinin yeniden finansmanı da yeniden finanse edilen bakiye kadar bu sınırı korur. 2017 Kanunu bu kuralların 2025’ten sonra sona ermesini öngörmüştü; Public Law 119-21 bunları kalıcı hale getirdi. Bir konut öz varlık kredisi veya HELOC üzerindeki faiz, yalnızca kredi tutarı teminat olarak gösterilen konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için kullanılırsa indirilebilir; kredi kartı borçlarını kapatmak veya araba almak için öz varlık üzerinden borçlanılan paranın faizi indirilemez.

Bu paragrafın içindeki beceri, paranın izini sürmektir (tracing). Vergisel sonuç, senet üzerindeki adı değil, parayı izler. Bir çatı penceresi (dormer) yapmak için kullanılan konut öz varlık kredi limiti edinim borcudur, çünkü dolarlar krediyi teminat altına alan konuta gitmiştir. Aynı kredi limitinden bir kredi kartı borcunu kapatmak için çekilen tutar edinim borcu değildir, çünkü dolarlar başka bir yere gitmiştir. Tek borçlu, tek kredi; cevap ise tamamen paranın nereye gittiğine bağlı olarak iki farklıdır.

Yeniden finansman da aynı mantığa tabidir. Yeni kredi, önceki kredinin yerine ona eşit veya ondan düşük bir tutarla geçtiğinde, yeniden finanse edilen kredinin faizi indirilebilir olmaya devam eder. Bu açık durumdur ve yeniden finansmanların çoğu bu açık durumdur. Borçlu nakit çektiği anda, yeni dolarların izi diğer her borçlanmada olduğu gibi sürülmelidir ve cevap, yalnızca ve yalnızca nakdin nereye gittiğine bağlıdır.

İkinci konutlar ve tatil evleri, birinci konutun yararlandığı iki indirimden aynı şekilde yararlanır; ancak bunların üzerine ek bir kural gelir. Bu kural bir gün sayımına dayanır ve sayım malike aittir.

İkinci konut, edinim borcu sınırını birinci konutla paylaşır. Yılda 15 günden az kiraya verilirse kira vergiden muaftır ve konut yalnızca bir ikametgâh olarak değerlendirilir; daha uzun süre kiraya verilir ve kişisel kullanım 14 gün veya kiralama günlerinin 10%’u arasından büyük olanını aşarsa, giderleri paylaştırılan ve zararları sınırlanan karma kullanımlı bir mülk haline gelir. $250,000/$500,000’lık istisna, asıl konut olmamış bir konuta hiçbir zaman uygulanmaz.

Rakam yerine mekanizmayı işleyin. İkinci bir konutu yeterince kısa bir süre kiraya verin; vergi kanunu kiralamayı tamamen yok sayar. Gelir beyan edilmez. Emlak vergileri ve ipotek faizi, herhangi bir ikinci konutta olduğu gibi indirilmeye devam eder. Çizgiyi aşın; üç şey aynı anda olur. Kira vergiye tabi gelir haline gelir. İşletme giderleri indirilebilir hale gelir. Ve her gider, kişisel kullanım günleri ile kiralama günleri arasında paylaştırılmak zorundadır.

New York’ta bu çizginin üzerinde duran pek çok malik vardır. Bir sezon boyunca kiraya verilen sahile yakın bir ev. Sonbaharda birkaç hafta sonu kiraya verilen eyaletin kuzeyindeki bir kulübe. Bir festival haftasında ziyaretçilere kiraya verilen ikinci bir konut. Bu maliklerin çoğu gün sayımını hiç duymamıştır. Günlerini sayan kişi siz değilsiniz ve beyannamelerini veren kişi de siz değilsiniz. Siz, ilana çıkmadan önce onlara sayımın var olduğunu söyleyen kişisiniz.

Çizgi aşıldığında işi gören mekanizma paylaştırmadır ve basit bir bölme işlemidir. Kişisel kullanım günlerini sayın. Kiralama günlerini sayın. Her ikisine de hizmet eden her gideri, yani vergileri, faizi, sigortayı, kamu hizmetlerini ve onarımları aynı oranda bölün. Kiralamaya düşen pay bir kiralama gideri olur. Kişisel pay kişisel kalır ve kişisel kurallara tabi olur. Kişisel kullanım yoğun olduğunda kiralama tarafından doğan zararlar sınırlanır; sınırın amacı da budur.

Bu ekrana bir sınır daha aittir. Önceki ekrandaki asıl konut istisnası, satıcının asıl konutu olmamış bir konuta hiçbir zaman uygulanmaz. Bir tatil evi, güzel olduğu ve uzun süre elde tutulduğu için kurtulmaz. Bir kiralık konut, ailede kalmış olduğu için kurtulmaz. Mülkiyet ve kullanım testini geçemiyorsa, kazanç vergiye tabi kazançtır.

Dönüşümler her iki yönde de işler ve her ikisi de sizin yetki alanınızı aşan sorular doğurur. Eskiden kiraya verdiği bir konuta taşınan malikin elinde, daha önce amortisman ayrılmış bir taşınmaz vardır. Eski evinden taşınıp onu kiraya veren malik, konutu amortismana tabi tutmaya başlar ve aynı anda mülkiyet ve kullanım aralığının saatini de başlatır. Bu müşterilerin hiçbiri sizden bir cevap duymamalıdır. Her ikisi de dönüşümün bir vergisel sonucu olduğunu ve bu sonucun, nakliye kamyonu gelmeden önce bir telefon görüşmesine değdiğini duymalıdır.

Geriye, ev maliklerinin indirilebilir sandığı ama indirilemeyen masraflar kalır.

Konut sigortası, anapara ödemeleri, kamu hizmetleri, kişisel konuttaki onarım ve iyileştirmeler ile puanlar dışındaki kapanış masrafları indirilemez; iyileştirmeler bunun yerine maliyet esasına (basis) eklenir ve bu da satıştaki kazancı azaltır. Müşterilere vergi danışmanı olmadığınızı söyleyin ve onları bir CPA’ya yönlendirin; DOS müfredatı sizden sorunları çözmenizi değil, fark etmenizi bekler.

Bu paranın gerçekte nereye gittiğine dikkat edin. Kişisel bir konuta yapılan yeni bir çatı, bu yıl hiçbir indirim sağlamaz. Maliyet esasına eklenir. Maliyet esası, konut satıldığında satış fiyatından satış masrafları düşüldükten sonra çıkarılan rakamdır; dolayısıyla daha büyük bir maliyet esası daha küçük bir kazanç ve satışta daha az vergi doğurur. Para kaybolmaz. Ertelenir, bazen onlarca yıl. Faturaların önemli olmasının nedeni tam olarak budur ve bir sonraki dersin maliyet esası hakkında olmasının nedeni de budur.

Varsayımsal örnek. Satıcınız size on sekiz yıl boyunca eve bir servet harcadığını söylüyor ve neyi gider olarak yazabileceğini öğrenmek istiyor. Kişisel bir konutta, bu yıl, hiçbir şeyi. Çatı, kazan, mutfak ve teras hiçbir zaman indirim olmadı. Bunlar maliyet esasına yapılan eklemelerdi ve maliyet esası, konut satıldığında işini tek seferde görmek üzeredir. Ona faturaları saklayıp saklamadığını sorun. Cevap hayırsa, bu, kapanış gününde değil, bugün muhasebecisiyle yapılacak bir görüşmedir.

Edinmeden önce bırakmanız gereken bir satış alışkanlığı var. Yeni acenteler, mülk sahibi olmanın vergi avantajını rakamla ifade etmeyi sever. Alıcıya vergi indiriminin ödemenin bir kısmını karşılayacağını söyler ve hesabı mutfak masasında yüksek sesle yaparlar. Bunu yapmayın. Alıcının beyanname statüsünü bilmiyorsunuz, kalem kalem beyanda bulunup bulunmayacağını bilmiyorsunuz, vergi oranını bilmiyorsunuz ve alıcının evin sahibi olacağı yıllarda Kongre’nin bu rakamların herhangi birine ne yapacağını bilmiyorsunuz.

Aynı konuşmanın güvenli versiyonu daha kısa ve dürüsttür. Ev maliki olmanın vergi avantajları vardır, bunların başlıcaları emlak vergisi ve ipotek faizi indirimleridir, fayda tamamen alıcının kendi beyannamesine bağlıdır ve muhasebecisi rakamları bir öğleden sonrada hesaplayabilir. Bu cümle yanlış olanı kadar iyi satar ve lisansınızı mutfak masasında uydurduğunuz bir rakamın arkasına koymaz.

DİKKAT: Bu ekrandaki rakamlar, 2026 itibarıyla yürürlükte olan federal hukuktur. Eyalet ve yerel vergi tavanı 2029’a kadar her yıl değişir ve kanunun kendisi gereği 2030’da yeniden düşer. Edinim borcu sınırı ve konut öz varlık kuralı artık kalıcıdır; bu, Kongre bunları yeniden değiştirene kadar geçerli kalacakları anlamına gelir. Bir müşteriye rakam vermeyin. Kuralı adlandırın ve işlem yılına ait rakamı müşterinin vergi uzmanına teyit ettirin.

NOT: Tuzak, konut öz varlık kredisidir. Sınav size bir konut öz varlık kredisi veya kredi limiti sunacak ve faizin indirilebilir olup olmadığını soracaktır. Cevap hiçbir zaman tek başına evet ya da hayır değildir. Kredi tutarının ne için ödendiğine ve kredinin, tutarın iyileştirdiği konutla teminat altına alınıp alınmadığına bağlıdır.

Kredinin adını değil, doların izini sürün

UNUTMAYIN: Bir müşteriniz geçen yıl evinden elli bin dolar çektiğini söylüyor. Faizin nasıl işlem göreceği hakkında herhangi bir fikir sahibi olmadan önce sormanız gereken tek soru nedir?

2. ders

Sermaye Kazançları

Maliyet esası, elde tutma süresi, üç gelir türü ve amortisman geri alımı

Kazancın Hesaplanması

Gerçekleşen tutar eksi düzeltilmiş maliyet esası

Bu dersin tamamını tek bir formül yönetir ve her şeyden önce ezberlemeye değer. Kazanç, gerçekleşen tutar (amount realized) eksi düzeltilmiş maliyet esasına (adjusted basis) eşittir. Bir satışla ilgili her vergi sorusu aslında bu iki rakamdan biriyle ilgili bir sorudur. Satıcılar kazancın, satış fiyatı eksi ödedikleri tutar olduğunu düşünür. Hiçbir zaman öyle değildir ve bu iki hesap arasındaki fark, müşterilerin şaşırdığı yerdir.

Maliyet esası (basis), bir satıştan sonra sermaye kazancını veya zararını belirlemek için kullanılan muhasebe rakamıdır. Malikin ödediği tutardan başlar ve sonra hareket eder. Sabit bir rakam değildir ve satın alma fiyatı değildir. Maliyet esasının satın alma gününden itibaren sözleşme fiyatında donduğuna inanan bir malik, hangi düzeltmeleri unuttuğuna bağlı olarak kazancı olduğundan fazla veya az gösterir.

Maliyet esası, satın alma fiyatı artı edinim maliyetleriyle (tapu sigortası, avukatlık ücretleri, devir vergileri, kadastro ölçümü) başlar. Sermaye iyileştirmelerini (capital improvements), yani yeni bir çatıyı, bir ek bölümü, bir mutfak yenilemesini ekleyin ve herhangi bir ticari veya kiralama amaçlı kullanım için ayrılan amortismanı çıkarın. Sonuç, düzeltilmiş maliyet esasıdır.

Maliyet esası üç şekilde ve yalnızca üç şekilde hareket eder. İlk olarak, taşınmazı edinmek için ödenen edinim maliyetleri kadar artar. İkinci olarak, malik taşınmazı elinde tutarken yapılan sermaye iyileştirmeleri kadar yeniden artar. Üçüncü olarak da taşınmazın herhangi bir ticari veya kiralama amaçlı kullanımı için ayrılan amortisman kadar azalır. Bu üç hareketi herhangi bir taşınmazda sırayla uygulayın; sondaki rakam düzeltilmiş maliyet esasıdır. Bunları kişisel bir konut için uygulayın; genellikle çıkarılacak amortisman yoktur ve üçüncü hareketin ev ofisi olan müşteriyi şaşırtmasının nedeni budur.

İyileştirme tarafı, cevabı kayıtların belirlediği yerdir. İyileştirme, taşınmazı işler durumda tutan bir iş değil, taşınmaza değer katan bir iştir. Yeni bir çatı, bir ek bölüm, bir mutfak yenilemesi. Bu kararı siz değil, malikin muhasebecisi verir ve muhasebeci bu kararı ancak belgelere dayanarak verebilir. Bu yüzden pratik kural her müşteri için, her taşınmazda, her seferinde aynıdır. Faturaları saklayın.

Gerçekleşen tutar formülün diğer yarısıdır ve o da satış fiyatı değildir. Satış fiyatından satış masrafları düşülerek bulunur. Komisyon, devir vergisi, avukatlık ücretleri. Satıcının elinde bu dolarlar hiç olmamıştır; dolayısıyla vergi kanunu satıcıyı bunları gerçekleştirmiş saymaz.

Gerçekleşen tutar, satış fiyatı eksi satış giderleridir: komisyon, devir vergisi, avukatlık ücretleri. Kazanç = gerçekleşen tutar − düzeltilmiş maliyet esası. $12,000 kapanış masrafıyla $400,000’a satın alınmış, $60,000’lık bir mutfak eklenmiş, $50,000 satış masrafıyla $850,000’a satılmış: düzeltilmiş maliyet esası $472,000; gerçekleşen tutar $800,000; kazanç $328,000. Orada beş yıl oturmuş evli bir çift kazancın tamamını istisna kapsamına alır. Tek başına malik olan biri $250,000’ı istisna kapsamına alır ve $78,000 beyan eder.

Bu örneği kelimelerle anlatın, aritmetik olmaktan çıkar. Satın alma fiyatı artı alımda ödenen kapanış masrafları artı mutfak, düzeltilmiş maliyet esasını verir. Satış fiyatı eksi satış masrafları, gerçekleşen tutarı verir. Birinciyi ikinciden çıkarın; fark kazançtır. Ancak o zaman, ve yalnızca o zaman, asıl konut istisnası düşülür. İstisna kazanca uygulanır. Satış fiyatıyla hiçbir ilgisi yoktur ve aksini düşünen bir müşteri tamamen yanlış rakamı düşünüyordur.

Maliyet esasını ispat yükü devlete değil, mükellefe aittir. Bir yenilemeyi belgeleyemeyen malik onu maliyet esasına ekleyemez ve kazanç, yenileme hiç yapılmamış gibi hesaplanır. Belgesiz yirmi yıllık küçük iyileştirmeler, malikin zaten harcamış olduğu para üzerinden yirmi yıl vergi ödemek demektir. Kapanış masasındaki her alıcıya bir dosya açmasını ve evde yapılan her iş için her faturayı saklamasını söyleyin. Bu onlara hiçbir şeye mal olmaz ve bir müşteriye verebileceğiniz en yararlı vergi düzeni alışkanlığıdır.

Bu ekrana iki kelime daha aittir ve bunlar kolayca karıştırılır. Gerçekleşen kazanç (realized gain), formülün ortaya çıkardığı kazançtır. Tanınan kazanç (recognized gain), bunun mükellefin fiilen beyan ettiği ve üzerinden vergi ödediği kısmıdır. Asıl konutta istisna bu ikisinin arasında durur: onu gerçekleşen kazançtan çıkarın; geriye kalan tanınan kazançtır. Kanun koyucuların yazdığı sıra budur ve sınav da bu sırayı izler.

İstisna sonraki yıllara devretmez. İstisna gerçekleşen kazançtan büyük olduğunda, tanınan kazanç sıfırdır ve istisnanın artan kısmı basitçe kaybolur. Biriktirilemez, bir sonraki konuta aktarılamaz veya gelecekteki bir satış için saklanamaz. Kazancı mütevazı olan bir satıcı istisnanın bir kısmını kullanır ve geri kalanı buharlaşır. Satıcılar istisna tutarını duyar ve onu bir hesaptaki bakiye gibi düşünür. Bir hesap değildir. Tek bir satış için konmuş bir tavandır.

Vergi kanununun önemsediği diğer rakam zamandır. Değer artışı (appreciation), bir varlığın değerinin zaman içinde yükselmesidir ve değer artışı tek başına vergiyi doğuran bir olay değildir. Bir konut yirmi yılda değerini ikiye katlayabilir ve malik orada oturduğu sürece hiç vergi doğurmayabilir. Sermaye kazançları ve zararları, bir sermaye varlığı satıldığında doğar ve arada değerde olan hiçbir şey, bir satış veya takas olana kadar önem taşımaz. Satış olduğunda, elde tutma süresi (holding period) kazancı iki kategoriden birine ayırır ve bu ikisi çok farklı vergilendirilir.

Bir yıl veya daha kısa süre elde tutulan taşınmaz, olağan gelir olarak 37%’ye varan oranlarda vergilendirilen kısa vadeli kazanç doğurur. Bir yıldan uzun süre elde tutulduğunda kazanç uzun vadelidir ve gelire bağlı olarak 0%, 15% veya 20% oranında, yüksek gelirliler için buna ek olarak 3.8%’lik net yatırım geliri vergisiyle (net investment income tax) vergilendirilir. New York Eyaleti tüm sermaye kazancını olağan gelir olarak vergilendirir. Kişisel bir konuttaki zararlar hiçbir zaman indirilemez; yatırım amaçlı taşınmazdaki zararlar, kazançları ve buna ek olarak yılda $3,000’a kadar olağan geliri mahsup eden sermaye zararlarıdır.

Sınır on iki aydır ve kesin bir sınırdır. Bir yıl veya daha kısa süre elde tutulursa kazanç kısa vadelidir. Bir yıldan uzun süre elde tutulursa kazanç uzun vadelidir. Kısmi puan yoktur, yuvarlama yoktur. On birinci ayda satan bir yatırımcının olağan oranlarda vergilendirilen kısa vadeli bir kazancı olur; birkaç hafta daha bekleyen bir yatırımcının ise avantajlı kurallara göre vergilendirilen uzun vadeli bir kazancı olur. Bir müşteri kapanışı şimdi mi yoksa altı hafta sonra mı yapması gerektiğini sorduğunda, altta yatan soru budur ve bu soru muhasebecisine aittir.

Kanun varlıkları da sınıflandırır ve bu sınıflandırma göründüğünden daha az belirgindir. Sermaye varlığı (capital asset), uzun vadeli olarak sahip olunan bir şeydir; bilinen örnekleri arazi, binalar ve makinelerin yanı sıra hisse senetleri, tahviller ve koleksiyon eşyalarıdır. Kanun daha sonra birkaç kategoriyi bunun dışına çıkarır. İşin olağan akışı içinde yeniden satış için elde tutulan mallar, yani stok (inventory). Ticari alacaklar ve alacak senetleri. Amortismana tabi mallar. Ve bir ticaret veya işletmede kullanılan, kanunun Section 1231 altında düzenlediği gayrimenkul. Kiralık bir bina bu teknik anlamda bir sermaye varlığı değildir ve yine de kendi kurallarıyla kendi kazanç hesabına ulaşır.

DİKKAT: Bu ekranda daha önce verilen federal oranlar ve sermaye zararı indirim hakkı 2026 itibarıyla yürürlükteki hukuktur ve 2025 tarihli uzlaştırma kanunu 37%’lik en yüksek oranı kalıcı hale getirmiştir. New York’un sermaye kazancına uyguladığı rejim eyalet hukukudur ve kendi takvimine göre değişir. Müşteriye formülü öğretin. Ona bir oran söylemeyin. Satış yılına ait rakamları müşterinin vergi uzmanı teyit eder.

NOT: Her kazanç sorusunu şu sırayla okuyun. Önce düzeltilmiş maliyet esası. İkinci olarak gerçekleşen tutar. Çıkarın. İstisna en son. Sorular, bu sırayla hesaplayan öğrenciyi ödüllendirecek ve istisnaya önce uzanan öğrenciyi cezalandıracak şekilde yazılır.

Kazanç = gerçekleşen tutar − düzeltilmiş maliyet esası

UNUTMAYIN: Satıcınız kapanışta bir komisyon, bir devir vergisi ve bir avukat ücreti ödedi. Bu üç masraf formülün hangi tarafına düşer ve kazanca ne yapar?

Üç Gelir Türü ve Amortismanın Geri Alınması

Section 469, pasif zarar kuralları ve geri alım (recapture)

IRS tüm gelirleri aynı şekilde ele almaz ve bir yatırımcı için sınıflandırma bir etiketten ibaret değildir. Hangi zararların kullanılabileceğini ve hangilerinin atıl kalacağını belirler. Mükelleflerin geliri üç geniş kategoriye ayırması gerekir ve kiralık gayrimenkul, kuralları en sıkı olan kategoriye düşer.

Aktif gelir (active income), yerine getirilen hizmetler karşılığında elde edilen gelirdir. Ücretler, maaşlar, komisyonlar, ikramiyeler ve verilen hizmetler için yapılan diğer ödemeler. Mükellefin aktif olarak katıldığı bir ticaret veya işletmeden elde edilen kâr. Aktif bir ticaret veya işletmede kullanılan varlıkların satışından elde edilen kazanç. Ve mükellefin yaratılmasında önemli bir rol oynadığı gayri maddi mallardan elde edilen gelir. Bunların hepsini birbirine bağlayan ortak nokta, mükellefin kendi emeğidir.

Portföy geliri (portfolio income), para, sahibi olmadan çalıştığında kazandığı gelirdir. İşin olağan akışından kaynaklanmayan faiz, temettü, yıllık gelir (annuity) ve telif ücretleri. Portföy geliri doğuran veya yatırım amacıyla elde tutulan malların elden çıkarılmasından doğan kazanç veya zarar. Bir tasarruf hesabı, temettü ödeyen bir hisse senedi, bir tahvil. Sahibi çalışmıyordur. Sermaye çalışıyordur.

Pasif gelir (passive income), Kanunun Section 469 hükmünde tanımlanır ve iki şeyi kapsar. Mükellefin fiilen katılmadığı (material participation) her türlü ticaret, işletme veya gelir getiren faaliyet; sınırlı ortaklık payı buraya düşer. Ve istisnalar saklı kalmak kaydıyla tüm kiralama faaliyetleri. Bu ikinci yarıyı iki kez okuyun. Kiralama faaliyeti, malik her hafta sonu binada olsun ya da olmasın, tanımı gereği pasiftir.

Aktif gelir, ücretler ve mükellefin fiilen katıldığı işletme gelirleridir. Portföy geliri faiz, temettü ve sermaye kazançlarıdır. Pasif gelir, kiralama faaliyetinden ve mükellefin fiilen katılmadığı işletmelerden elde edilen gelirdir. Pasif zararlar yalnızca pasif geliri mahsup edebilir; ancak aktif olarak katılan (active participation) ve düzeltilmiş brüt geliri (adjusted gross income) $100,000’ın altında olan mükellefler için diğer gelirlere karşı $25,000’a kadar kira zararı indirim hakkı ($150,000’a gelindiğinde tamamen ortadan kalkar) ve 750 saatten fazlasını ve çalışma sürelerinin yarısından fazlasını gayrimenkul faaliyetlerine ayıran gayrimenkul profesyonelleri için tam bir istisna vardır.

Sınıflandırmanın önemli olmasının nedeni, zararların kendi kovalarında kalmasıdır. Pasif zararlar genel olarak yalnızca pasif geliri mahsup etmek için kullanılabilir. Kira zararı ve yüksek maaşı olan bir yatırımcı birini diğerinden basitçe çıkaramaz, çünkü maaş aktif gelirdir ve zarar pasiftir. Yatırımcılar bunu zor yoldan öğrenir ve genellikle nisan ayında öğrenir.

Ancak kullanılamayan bir zarar yok olmaz. Kullanılmayan pasif zararlar sonraki yıllara devredilir ve gelecekteki pasif geliri mahsup eder. Beklerler. Ve onları serbest bırakan bir olay vardır. Mükellef pasif faaliyeti sona erdirdiğinde, cari zararların ve devredilen zararların tamamı aktif gelire ve portföy gelirine karşı kullanılabilir. Yıllardır askıya alınmış (suspended) zararlar biriktiren bir yatırımcı, taşınmazın sonunda elden çıkarıldığı yıl bunların hepsini kullanır.

Kiralama kuralının iki istisnası, mekanizma olarak yeniden ifade edilmeye değer. Birincisi gayrimenkul profesyoneli içindir ve zorludur. Mükellefin ticaret veya işletmelerde verdiği kişisel hizmetlerin yarısından fazlasının, fiilen katıldığı gayrimenkul faaliyetlerinde verilmesi ve mükellefin bu faaliyetlerde fiilen katılan biri olarak yedi yüz elli saatten fazla hizmet vermesi gerekir. Bu şartı karşılayın; kira zararları artık hapsolmaz.

İkinci istisna daha geniştir ve küçük ev sahiplerinin çoğunun dayandığı istisnadır. Mükellefin gayrimenkul profesyoneli olmasını hiç gerektirmez. Sınırlı bir tutardaki kira zararının diğer gelirlere karşı indirilmesine izin verir, düzeltilmiş brüt gelir arttıkça kademeli olarak azalır ve azalma aralığının üst ucunda tamamen ortadan kalkar; ayrıca mükelleften iki şey ister. Faaliyete aktif katılım. Ve vergi dönemi boyunca faaliyetteki tüm payların değerinin yüzde on veya daha fazlasına sahip olmak.

Şimdi işletme tarafı. Aynı binadan her yıl iki rakam çıkar ve bunlar aynı rakam değildir. Nakit akışı (cash flow), kredi ödemesi dahil tüm giderler ödendikten sonra kalan paradır. Borç servisi (debt service), bu kredi ödemesidir, yani ipotek üzerinden her dönem borçlu olunan anapara ve faizdir. Vergiye tabi gelir ise bambaşka bir rakamdır, çünkü vergi kanunu borç servisinin anapara yarısını yok sayar ve malike hiç nakde mal olmayan amortisman için bir indirim tanır.

Kiralık bir mülkten vergiye tabi gelir = brüt kiralar − işletme giderleri − ipotek faizi − amortisman. $60,000 net işletme geliri (NOI), $28,000 faiz ve $14,546 amortismanı olan bir bina, borç servisinden sonraki nakit akışı daha yüksek olmasına rağmen $17,454 vergiye tabi gelir gösterir; aradaki farkı koruyan indirim amortismandır.

Bu formülü satır satır izleyin; içindeki tuzak apaçık görünür. Brüt kiralar girer. İşletme giderleri çıkar. İpotek faizi çıkar ve yalnızca faiz çıkar, çünkü anaparanın geri ödenmesi hiç gider değildir. Amortisman en son çıkar ve listede malike bu yıl hiçbir şeye mal olmayan tek kalemdir. Geriye kalan vergiye tabi gelirdir ve malikin banka hesabına fiilen giren paranın çok altında olabilir.

Aynı hesaplama, IRS’in bu bölümdeki eşiklerin çoğunu uygulamak için kullandığı rakam olan düzeltilmiş brüt geliri de açıklar. Düzeltilmiş brüt gelir, brüt gelirden kanunun buna karşı tanıdığı indirimlerin çıkarılmasıyla bulunur ve vergi sistemi daha yüksek gelir düzeylerini daha yüksek oranlarda vergilendirir. Bu ekranda daha önce açıklanan kira zararı indirim hakkının gelir arttıkça kademeli olarak azalmasının nedeni budur. İndirim hakkı sıradan ev sahiplerini hedefler ve kademeli azaltma, kanunun onu bu hedefte tutma yoludur.

Vergi sığınağı (tax shelter), vergiye tabi geliri ve onunla birlikte ödenen vergiyi azaltmak için kullanılan her türlü yöntemdir. Gelir getiren gayrimenkul klasik örnektir ve nedeni amortismandır. Malik, bunun için çek yazmadan her yıl binanın bir kısmını gider olarak yazar. İyi bir yılda sığınak, malikin cebine para koyan bir taşınmazı çok az gelir, hatta hiç gelir beyan etmeyen bir taşınmaza dönüştürür. Yatırımcılar gayrimenkule vergi sığınağı derken kastettikleri bu tek mekanizmadır.

Amortisman bir hediye değil, bir borçtur ve devletin tahsilat yaptığı an satıştır. Kabul edilmiş veya kabul edilebilir (allowed or allowable) her amortisman doları maliyet esasından düşülmüştür. Kabul edilmiş veya kabul edilebilir ifadesi, malikin indirdiği dolarları ve malikin indirme hakkı olup da atladığı dolarları kapsar. Daha düşük bir maliyet esası, taşınmaz satıldığında daha büyük bir kazanç demektir. Kanun daha sonra bu büyük kazancın içine uzanır, amortismanın yarattığı kısmı bulur ve o kısmı olağan uzun vadeli kural yerine kendi kuralına göre vergilendirir.

Yatırım amaçlı taşınmaz satıldığında, kabul edilmiş veya kabul edilebilir amortismana atfedilebilen kazanç (“unrecaptured §1250 gain”), 15–20%’lik uzun vadeli oran yerine azami 25% oranında vergilendirilir; kazancın geri kalanı olağan sermaye kazancıdır. $100,000’ı arsa olmak üzere $500,000’a satın alınan ve on yıl boyunca yıllık $14,546 amortisman ayrıldıktan sonra $900,000’a satılan bir taşınmaz: düzeltilmiş maliyet esası $354,540; kazanç $545,460 (satış masraflarından önce); bunun $145,460’ı 25%’e kadar oranda geri alınır ve $400,000’ı uzun vadeli oranlarda vergilendirilir.

İlke, ilk dersteki ev ofisinde gördüğünüz ilkenin aynısıdır. Amortismanın geri alınması (depreciation recapture) en yaygın olarak, ticari amaçla kullanılan bir varlık satıldığında ortaya çıkar. Malik, önceki bir dönemde o varlıktan zaten bir fayda sağlamıştır. Mükellef aynı giderden iki kez yararlanamaz; bu nedenle varlık satıldığında önceki amortisman yeniden gelire döner. Sahip olacağınız her yatırımcı müşteri buna şaşırır ve her biri bunu yıllar önce duymuş olmalıydı.

Bunların hiçbiri sizi yatırımcının muhasebecisi yapmaz, yapmamalıdır da. Sizi, bir müşterinin kiralık mülkünün her yıl zarar ettiğini söylediğini duyduğunda ek sorular sorması gerektiğini bilen kişi yapar. Tapuda başka kim var. Müşteri binaya ne kadar zaman ayırıyor. Müşterinin hayatında başka gayrimenkul işi var mı. Bu soruları siz cevaplamıyorsunuz. Onları cevaplayabilecek biri için topluyorsunuz ve yatırımcı müşteri bu farkı hemen fark eder.

DİKKAT: Geri alım oranı, zarar indirim hakkı, gelir eşikleri ve saat testi 2026 itibarıyla yürürlükteki federal hukuktur ve Kongre bunların herhangi birini değiştirebilir. Değişmeyen mekanizmadır. Amortisman maliyet esasını düşürür, düşük maliyet esası daha büyük bir kazanç yaratır ve bu kazancın amortisman kısmı kendi koşullarına göre vergilendirilir. Herhangi bir rakam bir karara yansımadan önce onu müşterinin vergi uzmanına teyit ettirin.

NOT: İki sınıflandırma sorusu sürekli karşınıza çıkar. Fiilen katılmayan bir malikin elde ettiği kira geliri pasif gelirdir; portföy geliri de değildir, emek geliri de değildir. Ve kazancın amortisman kısmına, yani unrecaptured §1250 gain’e uygulanan azami federal oran 25%’tir. Bu oran, 20%’lik en yüksek uzun vadeli oranın üstünde ve 37%’lik en yüksek olağan oranın altındadır. Diğerlerine göre nerede durduğunu öğrenin; cevap seçenekleri kendiliğinden ayrışır.

Zararlar doğdukları kovada kalır

UNUTMAYIN: Yatırımcı müşteriniz altı yıldır askıya alınmış bir kira zararı taşıyor ve sonunda satıyor. Satış yılında bu zarara ne olur ve yol boyunca ayırdığı amortismana ne olur?

3. ders

§1031 Kapsamında Benzer Tür Takaslar

Yatırım mülkünü yatırım mülküyle takas ederek tüm kazancı erteleyin, katı bir takvimle

Benzer Tür Takasları: Neler Uygundur ve Parayı Kim Tutar

Section 1031, boot ve nitelikli aracı

Takas, bir yatırımcının parayı vergi gişesinde durmadan bir taşınmazdan diğerine aktarmasını sağlar. Internal Revenue Code’un Section 1031 hükmü, bir mükellefin yatırım amaçlı bir taşınmazı satıp yerine başka bir taşınmaz satın almasına, satış gelirleri üzerinden vergi ödemeden izin verir. Yatırımcı ikinci alıma daha fazla satın alma gücüyle girer, çünkü vergiye gidecek dolarlar hâlâ işlemin içindedir. Herkesin bu evrak yüküne katlanmasının tek nedeni budur.

Kanun şartlar koyar ve bunların her birinin karşılanması gerekir. İşlemin yalnızca bir satışı değil, bir taşınmazın satışını ve bir başkasının alımını içermesi gerekir. İşlemin vergisi ertelenmiş bir takas olarak yapılandırılması gerekir; bu, vergiye tabi kazancın şimdi beyan edilmek yerine daha sonraki bir tarihe ertelenmesi demektir. Elden çıkarılan taşınmazın da alınan taşınmazın da bir ticaret veya işletmede kullanılmak ya da yatırım amacıyla elde tutulması gerekir. Ve taşınmazların benzer türde (like-kind) olması gerekir.

Vakaların çoğuna karar veren bu üçüncü şarttır. Test, taşınmazın ne olduğuyla değil, nasıl elde tutulduğuyla ilgilidir.

Yatırım amacıyla veya bir ticaret ya da işletmede üretken kullanım için elde tutulan taşınmaz: kiralık konutlar, ticari ve sınai taşınmazlar, bir dealer (satış amacıyla elde tutan tacir) tarafından elde tutulmayan yapılaşmamış arazi, oteller ve moteller ile kalan süresi 30 yıl veya daha fazla olan kiracılık hakları. 2018’den bu yana yalnızca taşınmazlar uygundur. Asıl konut, kişisel olarak kullanılan bir tatil evi, dealer stoku (flip’ler) ve Amerika Birleşik Devletleri dışındaki taşınmazlar uygun değildir. “Benzer tür” kavramı geniştir: ham arazi karşılığında bir apartman binası, paylı mülkiyet payı (tenant-in-common interest) karşılığında bir depo.

Benzer tür kavramı geniş yorumlanır. Genel olarak herhangi bir taşınmaz, üzerindeki iyileştirmelerden bağımsız olarak başka herhangi bir taşınmazla takas edilebilir. Bir ofis binası karşılığında bir otopark. Bir sıra dükkân karşılığında tarım arazisi. 2017 Kanunundan bu yana, 31 Aralık 2017’den sonra tamamlanan takaslar için yalnızca taşınmazlar uygundur. Ekipman, araçlar ve sanat eserleri artık uygun değildir ve bu daraltmanın bir sona erme tarihi yoktur. İki taşınmazın, her ikisi de Amerika Birleşik Devletleri’nde olduğu sürece büyüklük, kullanım, nitelik, yaş veya konum bakımından birbirine benzemesi gerekmez. Ortak olması gereken, malikin onları elde tutma amacıdır ve bu amaç yatırım ya da bir ticaret veya işletmede üretken kullanımdır.

Müfredatın saydığı kategoriler bir grup olarak okunmaya değer, çünkü bunlar yatırım odaklı bir brokerlik firmasının gündelik portföyüdür. Kiralık konutlar, ticari ve sınai taşınmazlar. Malik onu yeniden satış için elde tutan bir dealer olmadığı sürece yapılaşmamış arazi. Oteller ve moteller. Ve kalan süresi yeterince uzun olan kiracılık hakları. Kiracılık hakkında sorunun tamamı kalan süredir. Önünde onlarca yıl olan bir kira sözleşmesi bir mülkiyet menfaati gibi davranır. Kısa bir kira sözleşmesi öyle davranmaz.

Flip yapan kişiyi uygunluk dışı bırakan da elde tutma amacıdır. İşin olağan akışı içinde yeniden satış için elde tutulan taşınmaz stoktur ve stok, dışarıdan ne kadar yatırıma benzerse benzesin yatırım amacıyla elde tutulmaz. Bir evi yenileyip birkaç ay içinde satmak niyetiyle satın alan bir alıcı, o ev bakımından bir dealer’dır. Kişisel kullanıma ayrılan mallar, stok, ortaklık payları ve menkul kıymetler bu hükmün dışındadır; asıl konut da öyle.

Takas kazancı ortadan kaldırmaz. Müşterilerin en çok duyması gereken cümle budur, çünkü birçoğu bunun tersine inanır.

Takas kazancı silmez; erteler. Gerçekleşen kazanç, bir satışın doğuracağı kazançtır; tanınan (vergilendirilen) kazanç ise alınan boot ile sınırlıdır. Eski maliyet esası yeni taşınmaza taşınır; bu nedenle ertelenen kazanç, yerine alınan taşınmaz nihayet satıldığında vergilendirilir; meğerki taşınmaz yeniden takas edilsin ya da ölüme kadar elde tutulsun; bu durumda mirasçılar yükseltilmiş bir maliyet esası (stepped-up basis) elde eder.

Teknik adı kazancın tanınmaması hükmüdür (nonrecognition provision) ve mekanizmayı tam olarak tarif eder. Gerçekleşen kazanç veya zarar genellikle hiçbir zaman ortadan kalkmaz. Maliyet esasının içinde taşınarak yeni varlığa geçer. Mükellef gerçekten bir kazanç veya zarar tanımak istiyorsa, işlemin bunun yerine bir satış olarak yapılandırılması gerekir. Bu, bir yatırımcının mahsup edeceği zararlarının olduğu bir yılda gerçek bir seçimdir ve bu seçimi muhasebecisi yapar.

Kanun, mükellefin aldığı varlığın maliyet esasını hesaplamak için uygulanabilir bir yol sunar. Elden çıkarılan benzer tür taşınmazın düzeltilmiş maliyet esasıyla başlayın. Verilen boot’un düzeltilmiş maliyet esasını ve takasta tanınan kazancı ekleyin. Alınan boot’un adil piyasa değerini ve tanınan zararı çıkarın. Geriye kalan, alınan benzer tür taşınmazın maliyet esasıdır. Zaten vergilendirilmiş tutarlar geri eklenir, çünkü bunları iki kez vergilendirmek yanlış olur. Vergilendirilmemiş tutarlar düşülür, çünkü malik bunları ertelemenin faydasını zaten elde etmiştir.

Erteleme katlanarak büyür ve ciddi yatırımcıların bunu yapmaya devam etmesinin nedeni budur. Her takas, öz varlığın bir dilimini önce devlete göndermek yerine öz varlığın tamamını bir sonraki binada çalıştırır. Kariyeri boyunca üç kez takas yapan bir yatırımcı, o dilimin bütün bu süre boyunca para kazanmasını sağlamıştır. Kazanç hâlâ oradadır, maliyet esasının içinde taşınır; takas yapıp ardından ölüme kadar elde tutan bir yatırımcı ise taşınmazı yükseltilmiş maliyet esasıyla alan mirasçılar bırakır. Size hiç satmadığını söyleyen her yatırımcının arkasındaki strateji budur.

Elde tutma süresi de devreder ve yatırımcılar bunu sever. Mükellefin eski taşınmazı elde tuttuğu süre, yenisinin elde tutma süresine sayılır. Bir taşınmaza beş yıl sahip olup onu takas eden, ardından yerine alınanı üç yıl elde tutan bir müşterinin, yerine alınan taşınmazda sekiz yıllık bir elde tutma süresi vardır. Boot ayrı ele alınır. Alınan herhangi bir boot için elde tutma süresi takas tarihinde başlar.

Bu da bizi her takas konuşmasının er geç ulaştığı kelimeye, boot’a getirir.

Benzer türde olmayan ve alınan her şey, yani nakit, ipotek borcundaki azalma, taşınır mallar, boot’tur ve kazanç ölçüsünde vergiye tabidir. Her şeyi ertelemek için eşit veya daha yüksek değerde bir yerine alınan taşınmaz (replacement property) satın alın, öz varlığın tamamını yeniden yatırın ve eşit veya daha fazla borç üstlenin (ya da borçtan kurtulmanın yerine nakit koyun).

Boot bir takası yok etmez. Boot, takasın bir kısmını vergiye tabi kılar. Boot almak genel olarak iki rakamdan küçük olanına eşit bir tanınan kazanç doğurur: alınan boot’un adil piyasa değeri veya işlemin bütünü üzerindeki gerçekleşen kazanç. Büyük bir takastan biraz nakit çeken bir yatırımcı, nakit üzerinden vergi öder ve geri kalanını erteler. Borçtan kurtulma da aynı şekilde işler; daha küçük bir ipoteğe geçen bir yatırımcının bir dolar bile nakit görmeden vergi borcu doğabilmesinin nedeni budur.

Takasları sona erdiren kurallardan birinin taşınmazlarla hiçbir ilgisi yoktur. Parayı kimin eline aldığıyla ilgilidir. Bir Section 1031 takası için nitelikli bir aracının (qualified intermediary) yardımı zorunludur ve bunun nedeni hükmen tahsildir (constructive receipt). Mükellefin fonlar üzerinde hak sahibi olduğu anda mükellef, vergi bakımından fonları almış sayılır ve bir satışı izleyen bir alım, bir satışı izleyen bir alımdan ibaret kalır.

Mükellef satış gelirine hiçbir zaman dokunamaz. Nitelikli bir aracı, yani mükellefin avukatı, muhasebecisi, broker’ı veya önceki iki yıl içindeki akrabası olmayan bağımsız bir takas şirketi, fonları tutar ve yerine alınacak taşınmazı edinir. Paranın bir günlüğüne bile hükmen tahsil edilmesi takası ortadan kaldırır.

Aracı gerçek bir iş yapar. Nitelikli aracı takasın belgelerini hazırlar, takasla bağlantılı fonları alır, tutar ve dağıtır ve işlemi düzenleyen hazine yönetmeliklerine ve kararlarına uyum konusunda taraflara danışmanlık yapar. Ertelenmiş bir takasta satıcının satış geliri ile satıcının elleri arasında duran tek şey aracıdır ve belgelerin, devredilen taşınmazın kapanışından sonra değil, önce hazır olması gerekir.

Bir müşteriye açıkça söylenecek kısım burasıdır. Nitelikli aracıların kefalet teminatı vermesi, sigortalı olması, lisans alması, denetlenmesi veya düzenlemeye tabi olması gerekmez. Herkes tabela asabilir. Müşteriniz, bir satışın gelirinin tamamını bir sözleşmeye dayanarak bir yabancıya teslim etmek üzeredir ve lisans hukukundaki hiçbir şey o yabancının yarın ödeme gücüne sahip olacağını garanti etmez. Seçim yapılmadan önce müşterinin aracıyı dikkatle araştırmasına yardım edin. Havale gittikten sonrası çok geçtir.

İlişkili tarafların kendilerine özgü bir kısıtlaması vardır. Kanunun Section 267(b) hükmünde tanımlanan anlamda ilişkili iki taraf benzer tür takası yapabilir; ancak bu durumda hiçbiri taşınmazı iki yıl süreyle elden çıkaramaz. Taşınmazı bu süre içinde elden çıkarın; ertelenen kazanç elden çıkarma tarihinde tanınır. Aile üyeleri arasında ve ortak kontrol altındaki şirketler arasında takaslar sanıldığından daha sık yapılır ve akıllıca kurgulanmış bir aile işlemini vergi faturasına dönüştüren kural budur.

Bu kısımdan ayrılmadan önce her şeyi tek bir cümleyle özetleyin. Takas, mükellefin hiçbir zaman arasına girmediği bir satış ve bir alımdır. Bunu bozun; takas diye bir şey kalmaz. Mükellef bir taşınmaz satmış ve başka bir taşınmaz satın almıştır; bu da iki olağan işlem ve bir vergi faturası demektir. Bu ekrandaki her şey, yani uygunluk testi, aracı ve ilk kapanıştan önce imzalanan belgeler, o cümleyi doğru tutmak için vardır.

DİKKAT: Takasa neyin uygun olduğu Kongre tarafından daha önce daraltılmıştır ve ilişkili taraflara, elde tutma sürelerine ve boot’a ilişkin kuralların tamamı değişebilen federal hukuktur. Bu ekrandaki hiçbir şey, belirli bir işlem hakkında bir vergi uzmanının görüşünün yerini tutmaz. Sizin rolünüz, bu soruyu sorması gereken yatırımcıyı fark etmektir.

Mükellef paraya hiç dokunmaz

UNUTMAYIN: Yatırımcınız kiralık iki daireli bir evi bir parça ham arazi ile takas etmek istiyor ve ikisinin yeterince benzer olup olmadığını soruyor. Gerçek test nedir ve arazi hakkındaki hangi tek olgu onu uygunluk dışı bırakır?

Takasın Saati

Belirlemek için 45 gün, kapanış için 180 gün

Takaslar nadiren uygunluk yüzünden başarısız olur. Tarihler yüzünden başarısız olur. Diğer her bakımdan şartları karşılayan bir yatırımcı, bir süreyi kaçırdığı için ertelemenin tamamını kaybeder; kıl payı kaçırmaya bir çare, haklı bir gerekçeye de bir hoşgörü yoktur. İki saat işler, ikisi de aynı anda başlar ve bu işlemde takvimi izleme ihtimali en yüksek olan kişi sizsiniz.

Birinci saat belirleme süresidir (identification period). Bu süre içinde mükellefin yerine alınacak taşınmazı yazılı olarak aracıya bildirmesi gerekir.

Devredilen taşınmazın (relinquished property) kapanışından sonraki 45 gün içinde mükellef, yerine alınacak taşınmazı yazılı olarak aracıya belirlemek zorundadır: değeri ne olursa olsun en fazla üç taşınmaz (üç taşınmaz kuralı) ya da toplam değeri devredilen taşınmazın değerinin 200%’ünü aşmayan herhangi bir sayıda taşınmaz (200% kuralı). Hafta sonları ve tatiller sayılır; uzatma yoktur.

Belirleme, bir yabancının belgeden yola çıkarak taşınmazı bulabileceği kadar belirli olmalıdır. Bir sokak adresi. Bir tapu kaydındaki tanım (legal description). Açık ve tereddüde yer bırakmayan bir şey. Belirleme size, muhasebeciye veya yatırımcının masasındaki bir dosyaya değil, aracıya gider. Bir düzine binayı gezmiş ve hiçbir şey yazmamış bir yatırımcı hiçbir şey belirlememiştir ve saat, hangisini istediğinden ne kadar emin olduğuyla ilgilenmez.

Süre düz takvim günleriyle sayılır ve hiçbir şey onu durdurmaz. Hafta sonları sayılır. Tatiller sayılır. Karşı tarafın avukatı yüzünden geciken bir kapanış da sayılır. Bu bir sözleşme süresi değil, kanuni bir süredir; dolayısıyla işlemdeki hiç kimsenin onu uzatma yetkisi yoktur ve süreyi kıl payı kaçıran bir mükellef için bir hüküm de yoktur. Sürenin ilk ayını takas yapıp yapmamaya karar vermekle geçiren bir yatırımcı, sürenin büyük kısmını harcamıştır.

İki belirleme kuralı, yatırımcıya genişlik ile kesinlik arasında bir seçim sunmak için vardır. Değeri ne olursa olsun üç taşınmaz basit yoldur ve yatırımcıların çoğunun seçtiği yoldur. Alternatif yol, yatırımcının toplam değerleri sattığı taşınmazın değerinin iki katı içinde kalması koşuluyla istediği kadar taşınmazı listelemesine izin verir. Bir kural seçin ve onun içinde kalın. İkisini de ihlal ederseniz belirleme geçersiz olur ve geçersiz bir belirleme, yatırımcı bir hafta sonra kusursuz bir taşınmazın kapanışını yapsa bile takası sona erdirir.

İkinci saat takas süresidir (exchange period) ve yıl sonunda insanları yakalayan bir inceliği vardır.

Yerine alınan taşınmazın kapanışı, ilk kapanıştan itibaren 180 gün içinde VEYA mükellefin o yıla ait beyannamesinin uzatmalar dahil son verilme tarihine kadar, hangisi önce gelirse, yapılmalıdır. Bu nedenle aralık ayında yapılan bir satışta, 180 günün tamamından yararlanmak için beyanname süresinin uzatılması gerekebilir.

Bu kuralı yeniden okuyun ve işi gören kelimeleri bulun. Hangisi önce gelirse. Yüz seksen gün bir tavandır, bir vaat değildir. Yılın büyük kısmında yüz seksen gün beyannamenin son verilme tarihinden önce dolar ve kimse bunu düşünmez. Takvim yılının sonlarında kapanan bir satışta ise beyannamenin son verilme tarihi takas süresinin epey içine düşebilir ve onu kısaltabilir. Çözüm beyanname süresinin uzatılmasıdır ve uzatma talebinin fiilen yapılması gerekir. Kimse bunu dileyerek elde edemez.

Olağan bir takasta, yani eski taşınmazın önce satıldığı türde, her iki saat de aynı olayla başlar ve bu olay devredilen taşınmazın devridir. Yerine alınan taşınmazın kapanışı değil. Yatırımcının aracıyla sözleşme imzaladığı gün değil. Beğendiği bir şeyi ilk gördüğü gün değil. Eski taşınmazın devredildiği gün. Yatırımcıların en sık ters anladığı tek şey budur ve saatlerin yerine alınan taşınmazın kapanışında başladığına inanan bir yatırımcı, dünyanın bütün zamanına sahip olduğuna inanır.

Her takas olağan sırayla işlemez ve kurallar iki çeşitlemeye izin verir.

Ters takasta (reverse exchange) yerine alınacak taşınmaz önce satın alınır ve eski taşınmaz satılana kadar bir exchange accommodation titleholder (takası kolaylaştıran geçici malik) nezdinde park edilir; park edilen alımdan itibaren işleyen aynı 45/180 günlük saat uygulanır. İyileştirme takasında (improvement exchange) takas fonları, mükellef mülkiyeti devralmadan önce yerine alınacak taşınmaz üzerinde iyileştirmeler yapar.

Ters takas bir vergi sorununu değil, bir zamanlama sorununu çözer. Mükellef istediği taşınmazı bulmuşsa ya da o taşınmazın satıcısı kapanışı hızla yapmak istiyorsa ve mükellef henüz elden çıkaracağı taşınmazı devredebilecek durumda değilse işe yarar. Önce almak ve sonra satmak, işlem için doğal, kanun için ise doğal olmayan sıradır; bu nedenle yerine alınacak taşınmaz, eski taşınmaz el değiştirene kadar üçüncü bir kişi nezdinde park edilir.

İyileştirme takası farklı bir soruna cevap verir. Bazen yerine alınacak taşınmaz elden çıkarılan taşınmazdan daha az değerlidir ve aradaki fark mükellefe boot olarak geri döner. Yerine alınacak taşınmaz üzerinde inşaat yapmak bu farkı kapatır. Takas fonları, mükellef mülkiyeti devralmadan önce yerine alınacak taşınmazdaki iyileştirmeler için ödenir; böylece mükellefin sonunda aldığı değer, elden çıkardığı değere eşit olur. Bu, bir vergi süresi içinde yürüyen bir inşaat projesidir ve süreler hava koşulları yüzünden değişmez.

Varsayımsal örnek. Yatırımcı müşteriniz ağustosta küçük bir kiralık taşınmazı satıyor ve eylülü taşınmaz bakmakla geçiriyor. Kırk üçüncü gün aracısına tek bir bina için bir sokak adresi ile ada ve parsel numarası gönderiyor, başka hiçbir şey göndermiyor. Basit belirleme yolunu kullanmış ve listesinde tek bir taşınmaz var. O işlem ekimde bozulursa, geri dönebileceği ikinci bir isim yoktur, çünkü belirleme süresi kırk beşinci gün sona ermiştir. Onunla yapılacak konuşma ekimde değil, eylül başındadır.

Geriye bu ekranın asıl amacı olan soru kalır. Bir lisans sahibi bir takasta fiilen ne yapar.

§1031’i sorması gereken yatırımcıyı fark edin, sözleşmeye takasta işbirliği hükmü yazın, 45. ve 180. günleri takvime işleyin ve devredilen taşınmazın kapanışından önce müşteriyi nitelikli bir aracı ve bir CPA ile buluşturun. Takas fonlarını hiçbir zaman brokerlik firmasının emanet (escrow) hesabında tutmayın.

O listedeki bir satır sizin için kesin bir çizgidir. Takas fonlarını hiçbir zaman brokerlik firmasının emanet hesabında tutmayın. Fonların aracıda durması gerekir. Takas parasını emanet hesabına alan bir broker, mükellefe satış gelirini hükmen tahsil ettirmiş ve ertelemeyi yok etmiştir; üstelik bunu başkasının parasını düzenlemeye tabi bir hesapta tutarken yapmıştır. Bu, tek hamlede müşteri için bir vergi felaketi ve broker için bir lisans sorunudur.

İşin geri kalanı takvim işi ve sözleşme işidir ve olağandır. Karşı tarafın kendisine hiçbir maliyet doğurmadan işbirliği yapmayı kabul etmesi için sözleşmeye takasta işbirliği hükmü konur. Aracı, devredilen taşınmazın kapanışından önce görevlendirilir. Kırk beşinci gün ve yüz sekseninci gün sizin takviminize ve müşterinin takvimine işlenir. Bunların hiçbiri vergi tavsiyesi değildir. Hepsi hizmettir ve yatırımcı müşterilerin hatırladığı türden bir hizmettir.

DİKKAT: Belirleme ve takas süreleri federal hukukla belirlenir ve federal hukuk bunları değiştirebilir. Her iki süreyi de belirli işlem için nitelikli aracıya ve müşterinin vergi uzmanına teyit ettirin. Bir kurstan hatırladıklarınızı değil, onların size söylediklerini takvime işleyin.

NOT: Sınav soruları saatleri bilerek ters çevirir. Belirleme, kısa olan süredir. Yerine alınan taşınmazın kapanışı uzun olanıdır. Her ikisi de elden çıkarılan taşınmazın kapanışından itibaren işler ve uzun olan süre, vergi beyannamesinin son verilme tarihiyle kısalabilir.

İki saat de eski kapanışta başlar

UNUTMAYIN: Müşteriniz devredilen taşınmazının satışının kapanışını kasım sonunda bir cuma günü yapıyor. Kapanıştan ayrılmadan önce takviminize hangi iki tarih girer ve ikincisini korumak için hangi başvurunun yapılması gerekebilir?

4. ders

Finansman Kuralları, Düşük Gelirli Konut ve Amortisman

Puanlar, yeniden finansman, uygun fiyatlı konut inşa ettiren kredi ve doğrusal yöntem

Puanlar, Kapanış Masrafları ve Yeniden Finansman

Hangi masraflar hemen indirilir, hangileri yayılır ve hangileri maliyet esasına eklenir

Bir kapanışta harcanan bir dolar üç yerden birine gider. Ya bu yıl indirilir. Ya kredinin ömrü boyunca yayılır ve her seferinde biraz indirilir. Ya da maliyet esasına eklenir ve satışı bekler. Bir müşterinin sorduğu her kapanış masrafı bu üçünden birine düşer ve bu ekran onları birbirinden ayırmakla ilgilidir. Sınıflandırmayı doğru yapın; hiç vergi tavsiyesi vermeden müşteri sorularının çoğunu doğru cevaplarsınız.

Puanın ne olduğuyla başlayın. Puan (point), finansman sağlamak için ödenen bir ücrettir ve aynı zamanda bir peşin faiz türüdür; borçlu tarafından, sonraki ödemelerde borçlanacağı faizi düşürmek için baştan ödenir. Her puan genel olarak toplam kredi tutarının yüzde biridir. Puan peşin ödenen faiz olduğu için vergi sorusu hiçbir zaman puanın faiz olup olmadığı değildir. Soru her zaman borçlunun onu ne zaman indirebileceğidir.

Asıl konutun satın alınmasında cevap, tamamının hemen indirilmesi olabilir.

Asıl konutu satın almak veya inşa etmek için ödenen puanlar; bölgede alışılmış olmaları, kredinin yüzdesi olarak hesaplanmaları ve alıcının kendi fonlarından ödenmeleri halinde ödendikleri yıl tamamen indirilebilir (satıcının ödediği puanları alıcı indirebilir; alıcı da maliyet esasını aynı tutarda azaltır). İkinci konut veya yatırım amaçlı taşınmaz için ödenen puanlar kredinin ömrü boyunca itfa edilir (amortized).

IRS, puanların ödendikleri yıl tamamen indirilebilmesi için şartlar belirler ve bir kredinin bunların hepsini karşılaması gerekir. Kredi, borçlunun zamanının çoğunu geçirdiği konutla teminat altına alınmıştır. Puan ödemek, kredinin verildiği bölgede yerleşik bir ticari uygulamadır. Ödenen puanlar, o bölgede genellikle alınan puanlardan fazla değildir. Ve borçlu nakit esaslı muhasebe yöntemini (cash method) kullanır; bu, gelirin elde edildiği yıl beyan edilmesi ve giderlerin ödendiği yıl indirilmesi demektir ve neredeyse her bireyin beyanname verme şekli budur.

Şartların geri kalanı kapanışın kendisiyle ilgilidir. Puanlar, kapanış hesap dökümünde (settlement statement) normalde ayrı gösterilen ekspertiz ücretleri, denetim ücretleri, tapu ücretleri, avukatlık ücretleri ve emlak vergileri gibi tutarların yerine ödenmemiştir. Alıcı, puanları kapanışta veya kapanıştan önce, kredi verenden ya da ipotek brokerından borç alınan fonları kullanmadan ödemiştir. Kredi, asıl konutu satın almak veya inşa etmek için kullanılır. Puanlar, ipoteğin anapara tutarının yüzdesi olarak hesaplanmıştır. Ve tutar, Closing Disclosure üzerinde ipotek için alınan puanlar olarak açıkça gösterilmiştir.

Satıcının ödediği puanlar bu listenin içindeki inceliktir. Puanlar Closing Disclosure üzerinde alıcının fonlarından ya da satıcının fonlarından ödenmiş olarak gösterilebilir ve her iki durumda da onları indiren alıcıdır. Alıcı daha sonra maliyet esasını aynı tutarda azaltır. Hiçbir şey yoktan var edilmez. Alıcı indirimi şimdi alır ve satışta daha küçük bir maliyet esası ve daha büyük bir kazanç biçiminde geri verir.

Yeniden finansman cevabı değiştirir ve bunu bir müşterinin takip edebileceği bir nedenle değiştirir.

Yeniden finansmanda ödenen puanlar kredi süresi boyunca itfa edilir: 30 yıllık bir yeniden finansmanda ödenen $3,000 puan, yılda $100 indirim sağlar; itfa edilmemiş bakiye, kredi kapatıldığında veya yeniden finanse edildiğinde tamamen indirilir. Nakit çekilen yeniden finansmandan (cash-out refinance) elde edilen tutarlar, yalnızca konutu iyileştirdikleri ölçüde edinim borcudur; geri kalanın faizi kişisel faizdir ve indirilemez.

Bir masrafı itfa etmek, onu kredinin sürmesi beklenen yıllara eşit olarak yaymak ve her yıl bir dilimini indirmek demektir. Mantık, amortismanın arkasındaki mantığın aynısıdır. Ödemenin faydası birçok yıla uzanır, dolayısıyla indirim de bu yıllara uzanır. Borçluların unuttuğu dengeleyici kural şudur. Kredi kapatıldığında veya yeniden finanse edildiğinde, hiç kullanılmamış dilimler bir defada muaccel olur ve o yıl tamamen indirilir.

Bilinmeye değer kısmi bir durum vardır. Yeniden finansmandan elde edilen tutarın bir kısmı asıl konutu iyileştirmek için kullanıldığında ve kredi IRS şartlarının ilk altısını karşıladığında, o iyileştirmeye düşen puanlar ödendikleri yıl indirilebilir; geri kalanı ise kredinin ömrü boyunca indirilir. Tek yeniden finansman, paranın nereye gittiğine göre ayrılan iki farklı uygulama. Yine paranın izini sürmek söz konusudur ve bunu gösterme yükü mükellefe aittir.

Yeni kredi, önceki kredinin yerine ona eşit veya ondan düşük bir tutarla geçtiğinde, yeniden finanse edilen kredinin faizi indirilebilirliğini korur. Yeniden finansmanların çoğu tam olarak budur. Üzerinde düşünülmesi gereken durum nakit çekilen yeniden finansmandır, çünkü yeni dolarların izinin ayrıca sürülmesi gerekir.

Bir yatak odası eklemek için kullanılan konut öz varlık kredisi veya HELOC, $750,000’lık tavan içinde edinim borcudur; aynı kredi okul ücreti veya bir tekne için kullanılırsa indirilemez. Konutla teminat altına alınmış ev iyileştirme kredileri de aynı teste tabidir. Paranın nereye gittiğini gösteren kayıtları saklayın; ispat yükü mükellefe aittir.

Ev iyileştirme kredileri ve inşaat finansmanı, ek bir sınırla aynı teste tabidir. IRS şartları karşılandığında, ev iyileştirmelerini ve yeni inşaatı finanse etmek için ödenen puanlar ve faiz indirilebilir. Yeni inşaatta IRS, yapım aşamasındaki bir konutu en fazla yirmi dört ay süreyle ve yalnızca kullanıma hazır olduğunda malikin nitelikli konutu haline gelirse nitelikli konut sayar. Bu süreyi aşan bir inşaat, malikin güvendiği indirimi doğurmaz hale gelir; bu da sıfırdan inşaat yapan bir müşteriyle soruyu erkenden gündeme getirmek için bir nedendir.

Erken ödeme cezaları da aynı konuşmaya aittir. İpoteğini erken kapatan bir ev malikinden bunun için çoğu zaman bir ceza alınır. Bu ceza, belirli bir hizmetin karşılığı olan bir ücret veya ipotek kredisiyle ilgili bir masraf olmaması koşuluyla konut ipotek faizi olarak indirilebilir. Test, ücretin gerçekte neyin karşılığı olduğudur. Erken kapama cezası özünde faizdir. Bir belgeyi hazırlama ücreti ise bir belgeyi hazırlama ücretidir.

Geriye kapanış masraflarının en büyük grubu kalır ve müşterilerin en sık yanıldığı grup budur.

Tapu sigortası, avukatlık ücretleri, tescil harçları, devir vergileri ve kadastro ölçüm masrafları indirilemez; bunlar alıcının maliyet esasına eklenir veya satıcının gerçekleşen tutarından düşülür. Peşin ödenen faiz ile emlak vergisi kıst paylaştırmaları, bunları kim öderse onun tarafından kapanış yılında indirilebilir. Edinim borcuna ilişkin ipotek sigortası primleri (FHA, VA, Rural Housing Service ve özel ipotek sigortası) 2022 ile 2025 arasındaki yıllar için indirilemiyordu; Public Law 119-21 bunları 2026 ve sonraki yıllar için ipotek faizi olarak yeniden indirilebilir kılmaktadır. İndirim, $100,000’ın üzerindeki her $1,000’lık düzeltilmiş brüt gelir için 10% azalır (ayrı beyanname veren evli mükellefler için $500 ve $50,000); dolayısıyla gelir $109,000’ı geçtiğinde tamamen ortadan kalkar.

Bir kapanıştaki iki kalem kapanış yılında indirilir ve ikisi de olağandır. Peşin ödenen faiz faizdir ve nitelikli bir konutun faizi indirilebilir; dolayısıyla kapanış masasında tahsil edilen günlerin faizi o yıl indirilir. Emlak vergisi kıst paylaştırmaları emlak vergisidir ve emlak vergisi onu fiilen ödeyen tarafça indirilebilir; dolayısıyla her taraf yılın kendi payını indirir. Kim öderse indirimi o alır. Kuralın tamamı budur.

Bu soruların çoğunu çözen belge kapanış hesap dökümüdür. Closing Disclosure her masrafı adıyla gösterir ve kimin ödediğini belirtir; puan kurallarının doğrudan ona atıf yapmasının ve bir muhasebecinin herhangi bir soruyu cevaplamadan önce onu istemesinin nedeni budur. Bir müşterinin vergi yılına pratik katkınız küçük ama gerçektir. Kapanıştan hesap dökümüyle ayrılmalarını sağlayın ve onu beyannamelerini hazırlayan kişiye vermelerini söyleyin.

Üç varış yerini yeniden bir araya getirin. Asıl konutun satın alınmasında ödenen puanlar hemen indirilebilir. Yeniden finansmanda, ikinci konutta veya yatırım amaçlı taşınmazda ödenen puanlar kredi boyunca yayılır. Tapu sigortası, avukatlık ücretleri, tescil harçları, devir vergileri ve kadastro ölçüm masrafları alıcı için maliyet esasına eklenir, satıcı için ise gerçekleşen tutardan düşülür. Aynı kapanış, aynı fatura yığını, üç farklı vergisel hayat; müşterinin muhasebecisinin bunları ayırmak için kapanış hesap dökümüne ihtiyacı vardır.

Yatırım amaçlı taşınmaz da aynı üç şekilde sınıflandırılır, yalnızca vurgu farklıdır. Kiralık bir bina alan kişi her kapanış masrafını kişisel bir maliyet esasına ekleyip unutmaz. Bu masraflar amortismana tabi maliyet esasına girer ve geri kazanım süresi boyunca indirim olarak geri döner; bu da bu bölümün son ekranının konusudur. Aynı faturalar, aynı üç varış yeri ve çıkışta çok farklı bir takvim.

Varsayımsal örnek. Alıcınız konutu satın alırken puan ödedi ve iki yıl sonra yeniden finansman yaparak yine puan ödedi. Muhasebecisinin bu ikisini neden farklı işlem gördürdüğünü öğrenmek istiyor. İlk puanlar bir asıl konutun satın alınması içindi ve şartları karşıladı; bu nedenle ödendiği yıl indirildi. İkinci puanlar bir yeniden finansmanda daha düşük bir faiz oranı için ödendi; bu nedenle kredi süresine yayılır. Ve süre dolmadan yeniden finansman yaparsa, ikinci puanlardan kalan kısım o yıl tamamen indirilir.

DİKKAT: Bu ekrandaki kurallar, 2026 itibarıyla geçerli olan IRS Publication 936’yı ve Kanunu esas alır. Puanların, ipotek sigortası primlerinin ve belirli kredi türlerinin faizinin indirilebilirliği defalarca değişmiştir ve yine değişecektir. Bunların her birini güncel kurallar karşısında teyit etmek müşterinin vergi uzmanının işidir.

Hemen indir, yay ya da esasa ekle

UNUTMAYIN: Satıcınızın kapanışı gelecek ay ve bir devir vergisi, bir avukat ücreti ve bir komisyon ödeyecek. Bu masraflar üç varış yerinden hangisine gider ve kazanç formülündeki hangi rakamı değiştirir?

Düşük Gelirli Konut Teşvikleri ve Amortisman

Bir vergi kredisi, bir indirim ve aralarındaki fark

İkinci ekrandaki ayrıma geri dönün, çünkü bu ekran iki aracı yan yana koyar. İndirim, verginin üzerinden hesaplandığı geliri azaltır. Vergi kredisi ise verginin kendisini, dolar başına dolar azaltır. Kongre’nin bir şeyin inşa edilmesini istediğinde vergi kredisine, bir faaliyeti teşvik etmek istediğinde ise indirime başvurmasının nedeni budur. Uygun fiyatlı konut vergi kredisi alır. Sıradan yatırım amaçlı taşınmaz ise indirim alır.

Federal hükümet, düşük gelirli konutların geliştirilmesi ve finansmanı için teşvikler sunar, çünkü bu teşvikler olmadan hesap tutmaz. Bir binanın maliyeti, inşa edilmesinin maliyeti neyse odur. Düşük gelirli hanelerin ödeyebileceği düzeyle sınırlanan kiralar, bu maliyetin borç servisini karşılamaz. Vergi kredisi bu açığı kapatır ve bunu yatırımcılara bir indirimden daha değerli bir şey vererek yapar.

Ana teşvikin, New York’taki her acentenin bir ön şartlar belgesinde (term sheet) tanıması gereken bir adı vardır.

Tax Reform Act of 1986 ile oluşturulan Düşük Gelirli Konut Vergi Kredisi (LIHTC, IRC §42), birimlerini en az 30 yıl boyunca bölge medyan gelirinin 50–60%’ını kazanan kiracılara ayıran kiralık konutları inşa eden veya rehabilite eden yatırımcılara on yıl boyunca dolar başına dolar federal vergi kredisi sağlar. Vergi kredilerini New York’un Division of Housing and Community Renewal kurumu tahsis eder; geliştiriciler bunları öz varlık (equity) karşılığında yatırımcılara satar ve eyaletteki yeni uygun fiyatlı konutların çoğunun LIHTC ile finanse edilmesinin nedeni budur. New York ayrıca bir eyalet vergi kredisi (SLIHC) ve New York City’de 421-a’nın ardılı olan programlar gibi emlak vergisi indirimleri (abatements) sunar.

Bir proje, bir kullanım ve kira testini karşılayarak uygun hale gelir ve bu testin üç versiyonu vardır. Birimlerin en az yüzde yirmisinin kiraları, geliri bölgenin brüt medyan gelirinin yarısını aşmayan haneler için karşılanabilir düzeydedir ve bu birimler bu haneler tarafından kullanılır. Ya da birimlerin en az yüzde kırkı, geliri bunun yüzde altmışını aşmayan aileler için karşılanabilir düzeydedir ve bu aileler tarafından kullanılır. Üçüncü bir versiyon olan gelir ortalaması (income averaging), birimlerin en az yüzde kırkının, malikin belirlediği gelir sınırlarının ortalamasına göre uygun hale gelmesine izin verir. Herhangi bir versiyon projeyi uygun hale getirir. Hiçbiri binanın tamamının uygun fiyatlı olmasını gerektirmez; karma gelirli binaların yaygın olmasının nedeni budur.

Vergi kredileri bir binaya eyaletler aracılığıyla ulaşır. Her eyalet, nüfusuna göre yıllık bir vergi kredisi havuzu alır ve eyalet bu kredileri rekabete dayalı bir süreçle yatırımcılara ve geliştiricilere dağıtır. Geliştirici kredileri genellikle elinde tutmaz. Kredileri nakit öz varlık karşılığında yatırımcılara satar ve bu öz varlık, binanın maliyeti ile sınırlandırılmış kiraların karşılayabileceği tutar arasındaki açığı kapatır. Vergi kredisi, vergi hükmü kılığına girmiş bir finansman aracıdır.

Farklı maliyet türlerine iki farklı kredi oranı uygulanır. Kanunla yüzde 9’dan az olmamak üzere belirlenen daha büyük yıllık kredi, yeni binaların inşası veya mevcut taşınmazların esaslı rehabilitasyonu maliyetine uygulanır. Yüzde 4’ten az olmayan daha küçük kredi, mevcut taşınmazların edinilmesi veya rehabilitasyonu maliyetine uygulanır. Krediler on yıllık bir dönem boyunca doğar ve yatırımcılar bunları ancak birimler on beş yıllık uyum süresi (compliance period) boyunca uygun fiyatlı konut olarak inşa edilir, kiraya verilir ve korunursa elde tutar. Malik ayrıca uyum süresinin bitiminden itibaren en az on beş yıl daha süren uzatılmış kullanım süresini (extended use period) de taahhüt eder; bu ekranda daha önce verilen vergi kredisi özetindeki otuz yıl buradan gelir.

Bu, bir satış temsilcisi için göründüğünden daha önemlidir. New York’ta bu türden çok sayıda konut vardır ve bu birimler, binanın mülkiyeti el değiştirse de ayakta kalan gelir kısıtlamaları, kira kısıtlamaları ve uygunluk kuralları taşır. Bu binalardan birinde bir birimin pazarlamasını yapan bir acente, kısıtlamalı bir birim pazarlamaktadır. Teklif belgelerini okuyun ve alıcının kendi uygunluğuna ilişkin sorularını yönetici acenteye ve bir avukata yönlendirin.

Bu ekranın diğer yarısı, her yatırımcının güvendiği indirimdir. Amortisman, bir sermaye varlığının maliyetinin, her yıl belirli bir kısmı gider yazılarak zaman içinde geri kazanılmasıdır. Kanunun tek seferlik bir gider yazımı yerine bunu şart koşmasının nedeni dengelemedir. Bir işletme bir ofis binasının tamamını satın aldığı yıl gider yazabilseydi, gelir bir yıldan diğerine sert biçimde dalgalanır ve vergi de onunla birlikte dalgalanırdı.

Doğrusal amortisman (straight-line depreciation), varlığın fiyatının faydalı ömrünün her yılında eşit bir kısmının gider yazıldığını varsayar. Her yıl aynı indirim; öne yığma yok, hızlandırma yok. Yalnızca ticari ve yatırım amacıyla elde tutulan taşınmaz üzerindeki iyileştirmeler amortismana tabi tutulabilir ve kanun bu amaçla yatırım amaçlı taşınmazları iki sınıfa ayırır. Kiralık konut. Ve uygulamada ticari anlamına gelen konut dışı taşınmaz.

Modified Accelerated Cost Recovery System (MACRS), taşınmazların doğrusal yöntemle amortismana tabi tutulmasını gerektirir: kiralık konut 27.5 yıl, konut dışı taşınmaz ise 39 yıl boyunca, ilk ve son yılda ay ortası kuralı (mid-month convention) uygulanarak. Yalnızca iyileştirme amortismana tabidir; satın alma fiyatını değerleme memurunun oranını (assessor’s ratio) veya bir ekspertizi kullanarak arsa ile bina arasında paylaştırın. Kaplama ve peyzaj gibi arazi iyileştirmeleri 15 yılda, beyaz eşya ve halı ise 5 yılda amortismana tabi tutulur.

Bu bölümde bir kelime iki iş görür ve bunları şimdi ayırmakta fayda vardır. Ekspertizde ve günlük dilde amortisman (depreciation), herhangi bir nedenle ortaya çıkan değer kaybı demektir. Vergide ise amortisman, binanın ne kadar ettiğiyle hiçbir ilgisi olmayan, takvime bağlanmış bir maliyet geri kazanımıdır. Bir taşınmaz, malikin elde tutma süresinin her yılında değer kazanırken aynı yılların her birinde amortismana tabi tutulabilir. Piyasa değeri yükselir. Vergisel maliyet esası düşer. İkisi de doğrudur ve biri diğerini etkilemez.

Geri alımın var olmasının nedeni tam olarak bu ayrımdır. Malik, değeri artan bir binanın maliyetini defterden düşmektedir; dolayısıyla satışta kazanç olacağından daha büyüktür ve bu kazancın bir kısmı eve dönen amortismandır. Bu ayrımı anlayan bir yatırımcı kapanışta hiçbir zaman şaşırmaz. Amortismanın gerçek bir değer kaybını izlediğini düşünen bir yatırımcı ise her zaman şaşırır.

Arazi hiçbir zaman amortismana tabi değildir ve nedeni amortismanın tanımının kendisidir. Amortisman, faydalı ömrü boyunca yıpranan bir şeyin maliyetini geri kazandırır. Arazi yıpranmaz. Arazi amortismana tabi tutulamadığı için, satın alma fiyatının araziye düşen kısmının amortismana tabi maliyet esası hesaplanmadan önce çıkarılması gerekir. Paylaştırmayı atlayın; malik toprağı amortismana tabi tutuyor olur ve bu, hiçbir muhasebecinin imza atmayacağı bir tutumdur.

Amortismana tabi maliyet esasının hesaplanması ödenen tutarla başlar ve ardından düzeltilir. Borç üstlenmek, maliyet esasını alıcının fiilen koyduğu nakdin üzerine çıkarır, çünkü alıcı yalnızca peşinattan değil, fiyatın tamamından sorumludur. Kapanış masrafları eklenir: kadastro ölçüm ücretleri, tapu sigortası, avukatlık ücretleri ve tescil harçları. Satın alma tarihi ile taşınmazın hizmete alındığı (placed in service) tarih arasındaki iyileştirmeler veya değer düşüklükleri rakamı yeniden düzeltir. Bir malikin amortismana tabi tuttuğu rakam nadiren sözleşmedeki rakamdır.

Arazi ile bina arasında paylaştırma, maliklerin atladığı adımdır ve bunu yapmanın iki olağan yolu vardır. Birincisi değerleme memurunun oranıdır: yerel değerleme cetveli, değerlenmiş değeri zaten arazi ve iyileştirmeler arasında böler ve aynı oran satın alma fiyatına uygulanabilir. Diğeri, iki değeri doğrudan belirten bir ekspertizdir. Her iki durumda da paylaştırma bir tahmin değil, belgelendirilmiş bir tutumdur, çünkü önümüzdeki onlarca yılın indirimini belirler.

İlk yıl ve son yıl kısmi yıllardır ve bunları düzenleyen kural ay ortası kuralıdır. Kanun, taşınmazın hangi gün hizmete alındığına bakmaksızın, fiilen hizmete alındığı ayın ortasında hizmete alınmış sayar ve elden çıkarmayı da aynı şekilde ele alır. Ekimde satın alan bir malik, satın alma yılında tam bir yıllık amortisman alamaz ve martta satan bir malik de satış yılında tam bir yıllık amortisman alamaz.

Her iki sınıftaki iyileştirmeler, binanın değil, iyileştirmenin kendi faydalı ömrü boyunca amortismana tabi tutulur. Yeni halı, üzerinde bulunduğu binanın ömrüne yayılmaz. Beş yıllık bir varlığa ilişkin kurallara göre amortismana tabi tutulur, çünkü halı aşağı yukarı beş yıl dayanır. Aynı mantık beyaz eşyaları, kaplamayı ve peyzajı kendi geri kazanım sürelerine ayırır. Bu kısa ömürlü kalemler, 2025 tarihli uzlaştırma kanunu uyarınca 19 Ocak 2025’ten sonra edinilen mallar için artık ilk yılda ek amortisman (bonus depreciation) olarak tamamen gider yazılabilir. Bina hiçbir zaman buna uygun değildir, çünkü ek amortisman geri kazanım süresi yirmi yıl veya daha kısa olan mallarla sınırlıdır.

İşte bunların hepsinin gerçek bir binada ortaya çıkardığı sonuç.

Arsası $300,000 değerinde olan ve zemin katında bir dükkân bulunan $1,200,000’lık karma kullanımlı bir bina: konut kısmı (örneğin $900,000’ın 70%’i = $630,000) yılda $630,000 ÷ 27.5 = $22,909 amortismana tabi tutulur; ticari kısım ($270,000 ÷ 39) ise $6,923; hiçbir nakit çıkışı olmadan yılda $29,832 indirim.

Bunun malike fiilen ne sağladığını düşünün. İndirim gerçektir ve nakit çıkışı sıfırdır. Kimse bunun için çek yazmadı. Bina kâğıt üzerinde bir yıl daha yaşlandı ve malikin vergiye tabi geliri düştü. Maliyet daha sonra gelir. Bu indirimin her doları maliyet esasından düşer; dolayısıyla satıştaki kazanç aynı tutarda daha büyüktür ve kazancın amortismanın yarattığı kısmı dördüncü dersteki geri alım kuralına göre vergilendirilir. Şimdi indirin, hesabı kapanışta kapatın.

Bu aynı zamanda bir yatırımcının ilk gösterimde sizden istediği rakamdır ve kibarca reddetmeniz gereken rakamdır. Yıllık amortisman indirimi söyleyen bir acente; fiyatı arazi ile bina arasında paylaştırmış, taşınmazın sınıfına karar vermiş ve hizmete alınma tarihi hakkında bir tutum almıştır; hem de hepsini kaldırımda. Yatırımcıya satın alma fiyatını, değerleme cetvelindeki bölünmeyi ve taşınmazın sınıfını verin ve amortisman çizelgesini bir muhasebecinin oluşturmasına bırakın. Onlara ihtiyaç duydukları her şeyi ve arkasında duramayacağınız hiçbir şeyi vermemiş olursunuz.

Bu bölüm burada sona erer ve başladığı notla sona erer.

Vergi hukuku her yıl değişir ve her müşterinin durumu farklıdır. Yükümlülüğünüz, bir işlemin vergisel sonuçları olduğunu fark etmek (iki yıldan kısa sürede yapılan bir satış, takas yapmadan satan bir yatırımcı, miras kalmış bir ev, konuta dönüştürülmüş bir kiralık taşınmaz) ve yazılı olarak “vergi danışmanınıza danışın” demektir. Vermeye ehil olmadığınız vergi tavsiyesini vermek, makul özen yükümlülüğünün ihlalidir.

Cümleyi söyleyin ve ardından yazıya dökün. Ben vergi uzmanı değilim ve imzalamadan önce bunu muhasebecinize inceletmelisiniz. Bu beş saniye sürer, müşteriyi korur ve lisansınızı korur. Size cevabı bilmeniz için para ödenmiyor. Size bir soru olduğunu bilmeniz ve müşteri hâlâ bir şey yapabilecekken o soruyu cevaplayabilecek birinin önüne koymanız için para ödeniyor.

DİKKAT: Bu ekrandaki birim ayırma testleri, kredi oranları, uyum süreleri ve geri kazanım süreleri 2026 itibarıyla yürürlükteki federal hukuktur ve her biri daha önce değiştirilmiştir. New York’un kendi programları ve vergi indirimleri eyalet ve şehir mevzuatıyla birlikte değişir. Her rakamı bir karara yansımadan önce müşterinin vergi uzmanına ve bir avukata teyit ettirin.

NOT: Bu ekrandaki iki rakam, bölümdeki her şeyden daha fazla test edilir. Kiralık konut niteliğindeki taşınmaz kısa olan sürede, konut dışı taşınmaz ise uzun olan sürede geri kazanılır ve arazi hiçbir zaman geri kazanılmaz. Küçük bir apartman binasını konut dışı çizelgeye koyan ya da araziyi amortismana tabi maliyet esasına dahil eden bir soru, tam olarak bu iki olguyu test etmektedir.

Kredi vergiyi, indirim geliri azaltır

UNUTMAYIN: Yatırımcınız küçük bir apartman binası satın aldı ve yıllık gider yazımının ne kadar olacağını öğrenmek istiyor. Herhangi biri bunu hesaplayabilmeden önce satın alma fiyatından ayırmanız gereken ilk rakam nedir ve bunu kim hesaplar?

Kendinizi sınayın

Bu bölümle ilgili 11 soru. Doğru olup olmadığını ve nedenini görmek için bir cevap seçin.

Anahtar terimler

Principal residence exclusion
Son beş yılın ikisinde sahip olunan ve asıl konut olarak kullanılan bir evin satışındaki kazanç için $250,000 ($500,000 ortak) istisnası.
Adjusted basis
Satın alma fiyatı artı edinim maliyetleri ve sermaye iyileştirmeleri, eksi ayrılan amortisman.
Acquisition debt
Bir konutu satın almak, inşa etmek veya önemli ölçüde iyileştirmek için üstlenilen borç; 2017 sonrası krediler için $750,000'a kadar faiz indirilebilir.
Passive income
Kiralama faaliyetlerinden ve mükellefin fiilen katılmadığı işletmelerden elde edilen gelir; pasif zararlar genellikle yalnızca pasif geliri mahsup eder.
Depreciation recapture
Yatırım amaçlı taşınmazın satışında, önceki amortisman indirimlerine atfedilebilen kazancın azami %25 federal oranda vergilendirilmesi.
Like-kind exchange
Yatırım amaçlı taşınmazın nitelikli bir aracı üzerinden 45/180 günlük süreler içinde başka bir yatırım amaçlı taşınmazla takas edilmesi halinde kazancı erteleyen §1031 işlemi.
Boot
Bir takasta alınan nakit, borçtan kurtulma veya benzer tür olmayan diğer mülk; kazanç ölçüsünde vergiye tabidir.
Qualified intermediary
Takas gelirlerini tutan ve yerine alınacak mülkü edinen, böylece mükellefin fonları asla almamasını sağlayan bağımsız taraf.
Low-Income Housing Tax Credit
IRC §42'nin, kira kısıtlamalı uygun fiyatlı konut inşa etmek veya rehabilite etmek için on yıllık dolar başına dolar federal kredisi; New York'ta DHCR tarafından tahsis edilir.
Straight-line depreciation
Yalnızca yapı üzerinde 27.5 yıl (konut) veya 39 yıl (konut dışı) boyunca eşit yıllık maliyet geri kazanım indirimleri.

Bu bölümü çalışın

Kartlar (ücretsiz) Deneme sınavı

Kitapta 20. bölümü okuyun (İngilizce)

Kitap, satış danışmanı paketiyle gelir (3 ay için 39 $).

Bir çalışma kursu, beta aşamasında. Bu, New York Eyaleti Department of State (DOS) tarafından onaylanmış bir lisans ön koşulu kursu değildir ve burada geçirdiğiniz süre satış danışmanı lisansı için gereken 77 saate sayılmaz. 77 saatlik kursu DOS onaylı bir okulda alın; bunu konuları öğrenmek ve tekrar etmek için kullanın. · License to Earn LLC altyapısıyla